Τά τῆς ἐκκλησίας τῇ ἐκκλησίᾳ καλῶς ἔχειν φυλάττεσθαι δεῖ μετά πάσης ἐπιμελείας, καί ἀγαθῆς συνειδήσεως, καί πίστεως τῆς εἰς τόν πάντων ἔφορον καί κριτήν Θεόν. Ἃ καί διοικεῖσθαι προσήκει μετά κρίσεως καί ἐξουσίας τοῦ ἐπισκόπου, τοῦ πεπιστευμένου πάντα τόν λαόν, καί τάς ψυχάς τῶν συναγομένων. Φανερά δέ εἶναι τά διαφέροντα τῇ ἐκκλησίᾳ, μετά γνώσεως τῶν περί αὐτόν πρεσβυτέρων καί διακόνων, ὥστε τούτους εἰδέναι καί μή ἀγνοεῖν, τίνα ποτέ τά ἴδιά ἐστι τῆς ἐκκλησίας, ὥστε μηδέν αὐτούς λαμβάνειν· ἵν᾽ εἰ συμβαίη τόν ἐπίσκοπον μεταλλάττειν τόν βίον, φανερῶν ὄντων τῶν διαφερόντων τῇ ἐκκλησίᾳ πραγμάτων, μήτε αὐτά διαπίπτειν καί ἀπόλλυσθαι, μήτε τά ἴδια τοῦ ἐπισκόπου ἐνοχλεῖσθαι, προφάσει τῶν ἐκκλησιαστικῶν πραγμάτων. Δίκαιον γάρ καί ἀρεστόν παρά τε Θεῷ καί ἀνθρώποις, τά ἴδια τοῦ ἐπισκόπου, οἷς ἂν αὐτός βούληται καταλιμπάνεσθαι· τά μέντοι τῆς ἐκκλησίας αὐτῇ φυλάττεσθαι· καί μήτε τήν ἐκκλησίαν ὑπομένειν τινά ζημίαν, μήτε τόν ἐπίσκοπον προφάσει τῆς ἐκκλησίας δημεύεσθαι, ἤ καί εἰς πράγματα ἐμπίπτειν τούς αὐτῷ διαφέροντας, μετά τοῦ καί αὐτόν μετά θάνατον δυσφημίᾳ περιβάλλεσθαι.
Ὁ κανὼν οὗτος συμφωνεῖ τῷ μα΄ κανόνι τῶν ἁγίων Ἀποστόλων∙ κᾀκεῖνος γάρ τῷ ἐπισκόπῳ τήν ἐξουσίαν τῶν τῆς ἐκκλησίας δίδωσι πραγμάτων, καί τήν τούτων διοίκησιν αὐτῶν ἀνατίθησι. Καί ὁ μ΄ δέ κανὼν τῶν αὐτῶν φανερά εἶναι βούλεται τά τοῦ ἐπισκόπου πράγματα, εἰ ἔχει ἴδια, καί φανερά αὖθις τά τῆς ἐκκλησίας. Ἃ τοίνυν ἄμφω οἱ λεχθέντες κανόνες ὥρισαν, ταῦτα οἱ τῆς συνόδου ταύτης ἐν τῷ παρόντι κανόνι συμπεριέλαβον. Τά γοῦν εἰρημένα εἰς ἐξήγησιν τῶν ἀποστολικῶν κανόνων ἀμφοῖν, καί τοῦτον σαφηνίζουσι τόν κανόνα. Παντί τῷ κλήρῳ τά τῆς ἐκκλησίας θέμις διαγινώσκεσθαι, ἵνα, τοῦ ἐπισκόπου τελευτῶντος, τά οἰκεῖα τῆς ἐκκλησίας διαφυλάττηται∙ τά δέ τοῦ ἐπισκόπου κατά τήν ἐκείνου διοικῆται διάταξιν. Δεῖ τόν ἐπίσκοπον ἀπογραφήν ποιεῖσθαι τῶν ἑαυτοῦ πραγμάτων, καί φανερά αὐτά καθιστᾷν∙ ὡσαύτως καί τῶν τῆς ἐκκλησίας∙ καί γινώσκεσθαι ταῦτα τοῖς πρεσβυτέροις καί διακόνοις, ἵν’ ὅτε τελευτᾷ ἐν τοῖς οἰκείοις κατά τό βουλητόν αὑτῷ διατάξηται. Εἰ δέ μή οὕτω ποιήσῃ, πάντα προσκυροῦσθαι τῇ ἐκκλησίᾳ. Ἀπό τούς δύω Ἀποστολικούς τόν λη΄ καί μ΄ εἶναι συνθέμενος ὁ παρών Κανών∙ λέγει γάρ καί οὗτος, ὅτι τά τῆς ἐκκλησίας πράγματα πρέπει νά φυλάττωνται μέν, μέ κάθε ἐπιμέλειαν, καί καλήν συνείδησιν, ὡς ἔμπροσθεν τοῦ Θεοῦ, νά κυβερνῶνται δέ μέ τήν κρίσιν, καί ἐξουσίαν τοῦ Ἐπισκόπου, τοῦ ἐμπεπιστευμένου τάς ψυχάς τοῦ λαοῦ. Πρέπει δέ νά ᾖναι φανερά εἰς τούς Πρεσβυτέρους, καί Διακόνους, τόσον τά πράγματα τῆς ἐκκλησίας, ὅσον καί τά τοῦ Ἐπισκόπου, ἵνα μήτε ἐκεῖνα χάνωνται, μήτε τά τοῦ Ἐπισκόπου ἐξ αἰτίας ἐκείνου νά διαρπάζωνται, ἤ καί νά πίπτουν εἰς πειρασμούς οἱ συγγενεῖς τοῦ Ἐπισκόπου, εἰς τούς ὁποίους αὐτός (ἤ καί εἰς ὁποίους ἄλλους θελήσῃ) ἤθελεν ἀφήσει αὐτά, καί ἐκ τούτων νά δυσφημῆται καί μετά θάνατον τοῦ Ἐπισκόπου τό ὄνομα. Ἀνάγνωθι καί τούς ῥηθέντας Ἀποστολικούς.
