Εἴ τινα τέκνα γονέων, μάλιστα πιστῶν, ἀναχωροίη προφάσει θεοσεβείας, καί μή τήν καθήκουσαν τιμήν τοῖς γονεῦσιν ἀπονέμοι, προτιμωμένης δηλονότι παρ᾽ αὐτοῖς τῆς θεοσεβείας, ἀνάθεμα ἔστω.
Οὐ μόνον οἱ γονεῖς ἀπαιτοῦνται φροντίζειν τῶν τέκνων καί ἐπιμελεῖσθαι αὐτῶν, ἀλλά καί οἱ παῖδες αὖθις χρεωστοῦσι τιμᾷν τούς γονεῖς∙ τιμῆς δέ εἶδός ἐστι καί τό γηροβοσκεῖν αὐτούς ἀποροῦντας, ἤ διά γῆρας ἐνδεεῖς ὄντας, καί οὐ μόνον πιστοῖς τοῦτο χρεωστοῦσι γονεῦσιν, ἀλλά καί τοῖς ἀπίστοις. Ἐκ γάρ τοῦ εἰπεῖν, μάλιστα πιστῶν, δείκνυται, ὅτι καί περί ἀπίστων ὁ κανὼν λέγει. Τούς γοῦν προφάσει θεοσεβείας τούς οἰκείους γονεῖς ἀπρονοήτους ἐῶντας, καί μή τήν ἐνδεχομένην τιμήν αὐτοῖς ἀπονέμοντας, ἧς μέρος καί τό τρέφειν αὐτούς ἀποροῦντας, ἀναθεματίζει οὗτος ὁ κανών. Ἐπάγει δέ, προτιμωμένης τῆς θεοσεβείας∙ εἰ γάρ οἱ γονεῖς ἄπιστοι ὄντες, ἤ κακόδοξοι, τούς παῖδας εἰς ἀπιστίαν ἤ εἰς αἱρέσεις συνωθοῦσι, φεύγειν δεῖ αὐτούς, καί προτιμᾷν τῆς ἐκείνων τιμῆς τήν θεοσέβειαν. Ὥσπερ τούς γονεῖς ἀναγκάζει ὁ κανὼν ἀνάγειν καί τρέφειν τούς παῖδας, οὕτω καί τούς παῖδας θέλει γηροβοσκεῖν καί τιμᾷν τούς γονεῖς. Διό καί τούς παῖδας, τούς μή οὕτως ποιοῦντας, ἀλλά προφάσει θεοσεβείας ἀναχωροῦντας ἐκ τοῦ κόσμου, καί καταλιμπάνοντας ἀπρονοήτους τούς πενομένους γονεῖς αὐτῶν, ἀναθέματι καθυποβάλλει∙ προστίθησι δέ προτιμᾶσθαι τήν θεοσέβειαν, ἤγουν τήν ὀρθοδοξίαν. Ἐάν γάρ κακόδοξοι ὦσιν οἱ γονεῖς, φεύγειν δεῖ τούτους, καί προτιμᾷν τῆς ἐκείνων τιμῆς τήν θεοσέβειαν. Καί τέκνα, ὅσα πιστῶν ἀποσκιρτῶσι γονέων, ἀνάθεμα. Ὄχι μόνον οἱ γονεῖς χρεωστοῦν νά φροντίζουν διά τά τέκνα των, ἀλλά καί τά τέκνα διά τούς γονεῖς, εἰς τούς ὁποίους πρέπει καί νά ἀποδίδουν τήν προσήκουσαν τιμήν. Τιμῆς δέ εἶδος εἶναι καί τό νά γηροκομοῦσιν αὐτούς, καί νά τρέφουσιν ἀσθενεῖς ὄντας διά τό γῆρας, καί χρείαν ἔχοντας. Λέγωντας δέ ὁ παρών Κανών μάλιστα πιστῶν, θέλει ὅτι τά τέκνα οὐδέ ἀπό τούς ἀπίστους, ἤ αἱρετικούς αὐτῶν γονεῖς πρέπει νά ἀναχωροῦν, ἐάν δέν παρακινοῦν αὐτά πρός τήν ἀπιστίαν καί αἵρεσιν. Διά τοῦτο καί ἀναθεματίζει τά τέκνα ἐκεῖνα ὁποῦ ἀφίνουν τούς γονεῖς των ἀπρονοήτους, καί δέν τιμοῦν αὐτούς, ἤ γηροκομοῦσι, διά πρόφασιν θεοσεβείας καί ἀρετῆς. Ἐάν ὅμως οἱ γονεῖς ἄπιστοι ὄντες, ἤ αἱρετικοί, παρακινοῦν τά τέκνα των εἰς ἀπιστίαν καί αἵρεσιν, ἤ καί πιστοί ὄντες, ἐμποδίζουν αὐτά ἀπό τήν κατά Χριστόν ζωήν καί ἀρετήν, καί παρακινοῦν αὐτά εἰς ψυχοβλαβῆ καί ἄτοπα,1 τότε πρέπει νά προτιμῶσι καλήτερα τήν θεοσέβειαν καί ἀρετήν ἀπό τούς σαρκικούς γονεῖς, ταὐτόν εἰπεῖν, τότε πρέπει νά φεύγουν χωρίς μῖσος ἀπό αὐτούς, καί νά ἀναχωροῦν. Ὅρα καί τήν ὑποσημείωσιν τοῦ στ΄ τῆς Α΄ καί Β΄ καί τόν κ΄ τῆς στ΄.
