Εἴ τις γυνή καταλιμπάνοι τόν ἄνδρα, καί ἀναχωρεῖν ἐθέλοι, βδελυττομένη τόν γάμον, ἀνάθεμα ἔστω.
Οὐ καλόν τό καλόν, ὅταν μή καλῶς γίνηται. Καλόν μέν γάρ ἡ σωφροσύνη, καί τό ἐγκρατεύεσθαι τῆς ἐν γάμῳ μίξεως, ἀλλ’ ὅταν κατά τόν μέγαν Παῦλον γίνοιτο, λέγοντα∙ Μή ἀποστερεῖτε ἀλλήλους, εἰ μή τι ἐκ συμφώνου. Καί πάλιν∙ Ἡ γυνή οὐκ ἐξουσιάζει τοῦ ἰδίου σώματος, ἀλλ’ ὁ ἀνήρ, καί ὁ ἀνήρ οὐκ ἐξουσιάζει τοῦ ἰδίου σώματος, ἀλλ’ ἡ γυνή. Εἰ δέ ἀφίησιν ἡ γυνή τόν ἄνδρα, μή βουλόμενον τόν ἐξ αὐτῆς χωρισμόν, ἤ ὁ ἀνήρ τήν γυναῖκα, μή βουλομένην τό διαζύγιον, καί λύειν τόν γάμον ἐθέλει ἕν τῶν συνοικούντων προσώπων, φεῦγον τήν ἔννομον συνουσίαν ὡς βδελυκτήν, ἀνάθεμα γίνεται. Ὁ μέγας Παῦλός φησί πρός τούς ὁμοζύγους∙ Μή ἀποστερεῖτε ἀλλήλους, εἰ μή τι ἐκ συμφώνου. Καί πάλιν∙ Ἡ γυνή οὐκ ἐξουσιάζει τοῦ ἰδίου σώματος, ἀλλ’ ὁ ἀνήρ∙ καί ὁ ἀνήρ οὐκ ἐξουσιάζει τοῦ ἰδίου σώματος, ἀλλ’ ἡ γυνή. Ὥστε ἡ καταλιποῦσα τόν ἄνδρα, ὡς βδελυττομένη τόν ἔννομον γάμον, ἀναθεματίζεται, ὡς ἐναντιουμένη τῷ τοῦ Θεοῦ παραγγέλματι, τῷ ἑνώσαντι τούς συνεύνους εἰς σάρκα μίαν, καί τάς λοιπαῖς θείαις Γραφαῖς∙ τό αὐτό καί ἐπί ἀνδρῶν. Καί ταῦτα μέν ὅταν τις ἀποστῇ τοῦ συζύγου αὐτοῦ διά τήν τοιαύτην αἰτίαν. Εἰ γάρ δι’ ἔφεσιν τοῦ μονήρους βίου τοῦτο ποιήσει, οὐκ αἰτιαθήσεται. Καί ὅσαι τῶν ἀνδρῶν διαζεύγνυται, βδελυσσόμεναι τόν γάμον, ἀνάθεμα. Καί τοῦτο διδασκαλία ἦτον τῶν Εὐσταθιανῶν, τό νά ἀφίνουν δηλ. αἱ γυναῖκες τούς ἄνδρας των, καί ἀντιστρόφως οἱ ἄνδρες τάς γυναῖκας των∙ καί νά ἀναχωροῦν, ὡς συγχαινόμενοι τόν γάμον. Ὅθεν ὁ παρών Κανών τούς τοῦτο ποιοῦντας εἰς τό ἀνάθεμα καταδικάζει.1 Ὅρα καί τόν ε΄ καί να΄ Ἀποστολικόν. 1Πολλαί γάρ γυναῖκες ἀκούουσαι τούς περί Εὐστάθιον νά λέγουν, ὅτι ὅσοι εἶναι ὑπανδρευμένοι ἐλπίδα σωτηρίας δέν ἔχουν, ἀνεχώρησαν ἀπό τούς ἄνδρας των, ὕστερον δέ μή δυνηθεῖσαι νά ὑποφέρουν, ἐμοιχεύθησαν, καί διά τοῦτο ὠνειδίσθησαν καθὼς δηλοῖ ἡ πρός Ἀρμενίαν ἀποσταλεῖσα ἐπιστολή τῆς παρούσης Συνόδου.
