Τούς ἀλογευσαμένους καί λεπρούς ὄντας, ἤτοι λεπρώσαντας, τούτους προσέταξεν ἡ ἁγία σύνοδος, εἰς τούς χειμαζομένους εὔχεσθαι.
Τούς ζώοις ἀλόγοις συμφθαρέντας, καί λεπρούς ὄντας, ἀντί τοῦ, ἀκαθάρτους, μεμιασμένους, (τοῦτο δέ κατά τόν Μωσαϊκόν νόμον, ὃς τούς λεπρούς ἀκαθάρτους ἐνόμιζεν), ἤτοι λεπρώσαντας, ἤγουν καί αὐτά τά ζῶα μιάναντας, τούτους ἡ σύνοδος διετάξατο, εἰς τούς χειμαζομένους εὔχεσθαι, ἤτοι μετά τῶν χειμαζομένων∙ χειμαζομένους δέ τινες καλοῦσι τούς διαμονῶντας∙ οὐκ οἶμαι δέ τούτους λέγειν ἐνταῦθα τούς τῆς συνόδου Πατέρας. Οἱ γάρ δαιμονῶντες, ἤ διόλου μεμήνασι, καί οὐδέποτε εὔχονται, ἀδιάλειπτον ἔχοντες τήν μανίαν, ἤ δέ διαλειμμάτων πάσχουσι, καί ἐν τοῖς διαλείμμασιν, ὅτε σωφρονοῦσι, καί μεταλαμβάνειν παραχωροῦνται, κατά τόν γ΄ κανόνα τοῦ Ἀλεξανδρείας Τιμοθέου. Εἰ οὖν τοῖς ἐκ διαλειμμάτων δαιμονῶσι συνεύξονται ἀδιαστίκτως οἱ ἀλογευσάμενοι, ἠπράκτησαν διά τούτου τοῦ κανόνος αἱ αἱρέσεις καί διαστίξεις τοῦ προλαβόντος κανόνος. Τί οὖν ἐστι τό εἰς τούς χειμαζομένους εὔχεσθαι, οὐκ ἔχω εἰπεῖν. Περί τῶν ἀλογευσαμένων ἱκανῶς διελάβομεν ἐν τῷ προλαβόντι κανόνι. Ὁ δέ παρὼν κανὼν, λεπρούς τούτους κατονομάζων, ἤτοι ἀκαθάρτους καί μεμιασμένους, κατά τόν Μωσαϊκόν νόμον, διορίζεται εὔχεσθαι αὐτούς εἰς τούς χειμαζομένους. Εἶπον δέ τινες χειμαζομένους εἶναι τούς δαιμονῶντας∙ οὐκ ἔστι δέ τοῦτο ἀληθές, ὡς ἐμοί δοκεῖ. Οἱ γάρ δαιμονῶντες, ἤ διόλου μεμήνασι καί οὐδέποτε εὔχονται∙ ἤ ἐκ διαλείμματος, καί μεταλαμβάνειν παραχωροῦνται∙ ὅπερ εἰς τούς ἀλογευομένους ἀπεντεῦθεν οὐ παραχωρεῖται. Χειμαζόμενοι τοίνυν κληθήσονται κυρίως οἱ ἐν τῷ νάρθηκι ἱστάμενοι καί ἀκροώμενοι τῶν θείων Γραφῶν, τόπον ἐπέχοντες χειμαζομένων, καί εἰς τόν ἐκκλησιαστικόν λιμένα τῆς σωτηρίας εἰσελθεῖν μή παραχωρούμενοι. Ὅτι δέ τοῦτο οὕτως ἔχει, δῆλον καί ἀπό τῶν ῥηθέντων εἰς τόν διελθόντα κανόνα. Ἐπεί γάρ ἐν ἐκείνῳ, περί μέν τῶν ἄλλων τόπων, ἤγουν τῆς ὑποπτώσεως καί τῆς κοινωνίας, τά εἰκότα οἱ Πατέρες παρεκελεύσαντο, περί δέ τῆς ἀκροάσεως οὐδέν τι διέλαβον, ὥρισαν ἐνταῦθα καί τά περί τοῦ τοιούτου τόπου, ὡς ἂν κἀκεῖσε ἐξακούηται∙ ἀδύνατον γάρ ἦν, τόν οὕτως ἐπιτιμώμενον μή στῆναι εἰς τόν τόπον τῶν ἀκροωμένων πρό τῆς ὑποπτώσεως. Ὁ λεπρός ἀλογευσάμενος, ἤ καί λεπρώσας, τοῖς χειμαζομένοις συνεύχοιτο. Ἐπειδή ἀκάθαρτος ἦν ὁ λεπρός ἐν τῷ νόμῳ τῷ τοῦ Μωσέως, κατά τοῦτο καί ὁ κανὼν τόν ἀλογευσάμενον, ὡς ἀκάθαρτον κατονομάζει λεπρόν. Βούλεται οὖν τούς τοιούτους τούς ἐν γυναιξί παρά φύσιν, ἤ ἐν ἄῤῥεσιν, ἤ ἐν ἀλόγοις τήν αἰσχύνην ἐργαζομένους, καί λεπρώσαντας ἑαυτούς, ἤ καί ἑτέροις τῆς οἰκείας μεταδόντας ἀκαθαρσίας, ὡς κατακόρως χρησαμένους τῷ πάθει, μετά τῶν χειμαζομένων συνεύχεσθαι. Χειμαζόμενοι δέ εἰσι, κατά τόν μέγαν Διονύσιον, οἱ ὑπό πνεύματος πονηροῦ κατεχόμενοι, οἳ μετά τῶν πιστῶν οὐ συνεχωροῦντο εὔχεσθαι, ἀλλά τόπους εἶχον ἀφωρισμένους, καί ηὔχοντο ἐν αὐτοῖς. Ζήτει τοῦ μεγάλου Βασιλείου κανόνα ξβ΄ καί ξγ΄ καί εὑρήσεις ἐπί τῶν τοιούτων ἀσελγειῶν ἥττονα τά ἐπιτίμια. Καθὼς ὁ Μωϋσῆς ἀκαθάρτους ὀνομάζει τούς λεπρούς. Τοιουτοτρόπως καί ὁ παρών Κανών τούς κτηνοβάτας καί ζωοφθόρους λεπρούς ὀνομάζει, ἤτοι ἀκαθάρτους, καί λεπρώσαντας, ἤτοι μολύναντας καί τά ζῶα αὐτά. Τούτους δέ διορίζει νά συμπροσεύχωνται μαζή μέ τούς χειμαζομένους, ἤτοι τούς δαιμονῶντας.1 Ὅρα καί τόν ἀνωτέρω ιστ΄ τῆς αὐτῆς ταύτης συνόδου. 1Σημείωσαι ὅτι δαιμονῶντας τούς χειμαζομένους ἐξηγήσαμεν, ἀκολουθήσαντες καί ἄλλων πολλῶν τήν περί τούτου γνώμην, μάλιστα δέ τόν θεῖον Διονύσιον τόν Ἀρεοπαγίτην. Οὗτος γάρ ἐν τῷ γ΄ κεφ. περί ἐκκλησιαστικῆς ἱεραρχίας εἰς τρεῖς τάξεις διαιρεῖ τούς ἐκ τῆς ἐκκλησίας ἐξερχομένους ἐν τῇ θείᾳ λειτουργίᾳ. Εἰς μετανοοῦντας, ἐνεργουμένους ὑπό πνευμάτων, (τούτους δηλ. τούς χειμαζομένους) καί εἰς κατηχουμένους. Ἀλλά καί αἱ Ἀποστολικαί διαταγαί, βιβλ. η΄, κεφ. στ΄ λέγουσιν εὔξασθε οἱ ἐνεργούμενοι ὑπό πνευμάτων ἀκαθάρτων. Ἐκτενῶς πάντες ὑπέρ αὐτῶν δεηθῶμεν. Τούτους δέ ὁποῦ ὀνομάζουσιν ἐνεργουμένους ἐδῶ, εἰς τά ἀκόλουθα κεφ. λδ΄ καί λζ΄ (αὐτόθι) χειμαζομένους ὀνομάζουσι. Προσφωνήσει ὁ Διάκονος ὑπέρ τῶν κατηχουμένων, καί χειμαζομένων, καί τῶν φωτιζομένων, καί τῶν ἐν μετανοίᾳ. Δαιμονῶντας δέ τούς χειμαζομένους καί ὁ Ἀρμενόπουλος ἡρμήνευσεν ἐν τῇ ἐπιτομῇ τῶν καν. ἐπιγραφή στ΄, τίτλ. ζ΄ καί ὁ Ἀργέντης σελ. 259. Εἰ δέ καί ὁ Βαλσαμών καί ὁ Ζωναρᾶς δέν θέλουσι νά ᾖναι οἱ χειμαζόμενοι δαιμονιζόμενοι, καθ’ ὅτι οἱ κᾂποτε δαιμονιζόμενοι συγχωροῦνται καί νά μεταλαμβάνουν τά μυστήρια κατά τόν γ΄ Τιμοθέου. Ὅθεν καί οἱ μετά τούτων προσευχόμενοι κτηνοβάται ἔχουν καί ἐκεῖνοι νά μεταλαμβάνουν ὡς αὐτοί, ὅπερ ὁ ἀνωτέρω κανὼν τῆς παρούσης συνόδου οὐ βούλεται, ἀποκρινόμεθα, ὅτι εἰ καί μετά τῶν δαιμονιζομένων οἱ κτηνοβάται προσεύχονται, ὅμως δέν εἶναι ἀνάγκη νά μεταλαμβάνουν καί οὗτοι ὥσπερ ἐκεῖνοι, ἐπειδή καί οἱ συμπροσευχόμενοι καί συνεστῶτες μέ τούς πιστούς δέν μεταλαμβάνουν, ὥσπερ ἐκεῖνοι, τά μυστήρια, κατά τούς κανόνας, ἕως καί τελειώσῃ ὁ διωρισμένος εἰς αὐτούς καιρός τῆς συστάσεως. Τόπος δέ, εἰς τόν ὁποῖον ἐστέκοντο οἱ χειμαζόμενοι, φαίνεται νά ἦτον ὁ τῆς ἐκκλησίας νάρθηξ. Καί ὅρα τήν ἰχνογραφίαν τοῦ ναοῦ ἐν τῷ τέλει. Ἐκεῖνο δέ ὁποῦ λέγει ὁ Ἀργέντης, ὅτι μέ τούς χειμαζομένους ἐστέκοντο οἱ θυσιάσαντες ἑκουσίως εἰς τά εἴδωλα, καί οἱ ἐνεχόμενοι εἰς μαγείας καί φαρμακείας, καί ἁμαρτίας φανεράς, ἀναπόδεικτον ἐστίν, ὡς οὐδαμοῦ τῶν κανόνων τῶν περί τοιούτων ἁμαρτημάτων διοριζόντων εὑρισκόμενον.
