Διά τάς φιλονεικίας τε καί ταραχάς, τάς ἐν τῇ τοῦ Θεοῦ ἐκκλησίᾳ συμβαινούσας, καί τοῦτο ὁρίσαι ἀναγκαῖόν ἐστι· τό, μηδένί τρόπῳ ἐπίσκοπον καταστῆναι ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ, ἧς ἔτι ὁ προεστὼς ζῇ καί ἐν τῇ ἰδίᾳ συνίσταται τιμῇ, εἰμή αὐτός ἑκὼν τήν ἐπισκοπήν παραιτήσεται. Χρή γάρ πρότερον τήν αἰτίαν τοῦ μέλλοντος τῆς ἐπισκοπῆς ἐκδιώκεσθαι, κανονικῶς ἐξεταζομένην, εἰς πέρας ἄγεσθαι, εἶθ᾿ οὕτω, μετά τήν αὐτοῦ καθαίρεσιν, ἕτερον ἀντ᾽ αὐτοῦ εἰς τήν ἐπισκοπήν προβιβάζεσθαι. Εἰ δέ τις τῶν ἐπισκόπων, ἐν τῇ ἰδίᾳ συνιστάμενος τιμῇ, μήτε παραιτεῖσθαι βούλοιτο, μήτε τόν οἰκεῖον ἐθέλοι ποιμαίνειν λαόν, ἀλλά τῆς οἰκείας ἀποστάς ἐπισκοπῆς ὑπέρ τό ἐξάμηνον ἐν ἐτέρῳ διατρίβοι τόπῳ, μήτε βασιλικῷ προστάγματι κατεχόμενος, μήτε ταῖς τοῦ οἰκείου πατριάρχου λειτουργίαις ὑπηρετούμενος, μήτε μήν ὑπό νόσου χαλεπῆς τε καί ἀκινησίαν ἐμποιούσης παντελῆ συνεχόμενος, ὁ τοιοῦτος οὖν, ὁ κατά μηδεμίαν τῶν εἰρημένων προφάσεων κωλυόμενος, τῆς οἰκείας ἀφιστάμενος ἐπισκοπῆς καί ὑπέρ τόν ἐξαμηνιαῖον χρόνον ἐν ἑτέρῳ διατρίβων τόπῳ, τῆς τοῦ ἐπισκόπου τιμῆς τε καί ἀξίας ἀλλοτριωθήσεται παντελῶς. Τόν γάρ τῆς ἐμπιστευθείσης αὐτῷ καταμελοῦντα ποίμνης καί ἐν ἑτέρῳ ὑπέρ τό ἑξάμηνον χρονοτριβοῦντα τόπῳ, ὥρισεν ἡ ἁγία σύνοδος τῆς ἀρχιερωσύνης, δι᾿ ἧς ποιμαίνειν ἐτάχθη, παντελῶς ἀλλότριον καθιστᾶναι, καί εἰς τόν αὐτοῦ τῆς ἐπισκοπῆς τόπον ἕτερον ἀντ᾿ αὐτοῦ προχειρίζεσθαι.
Τινές, ὡς ἔοικε, πάλαι, ἤ αἰτιαμάτων ἁπλῶς λαληθέντων κατ’ ἐπισκόπων, ἤ παραιτήσεων παρ’ αὐτῶν δοθεισῶν, πρό τοῦ τά αἰτιάματα ἐξετασθῆναι, ἤ τάς αἰτίας σκοπηθῆναι τῶν παραιτήσεων, ἑτέρους εἰς τάς ἐκκλησίας τῶν αἰτιαθέντων, ἤ παραιτησαμένων, ἐχειροτόνουν, ὅπερ στάσεις καί θορύβους ἐνεποίει ταῖς ἐκκλησίαις. Διά ταῦτα τοίνυν ἡ σύνοδος ὥρισε, μή χειροτονεῖσθαι ἐπίσκοπον ἐν ἐκκλησίᾳ, ἧς ὁ ἐπίσκοπος ζῇ, καί οὐκ ἀπεκινήθη τῆς ἰδίας τιμῆς, ἤγουν τῆς ἐπισκοπικῆς ἀξίας∙ δεῖ γάρ, φησι, πρότερον κανονικῶς ἐξετάζεσθαι τήν αἰτίαν τήν κατ’ αὐτοῦ ἐπαγομένην, καί εἰς πέρας ἄγεσθαι, τουτέστιν εἰς ἀπόφασιν∙ καί ὅτε κανονικῶς ἐκεῖνος καθαιρεθῇ, ἕτερον χειροτονεῖσθαι εἰς τήν ἐπισκοπήν∙ ὁμοίως φησί καί ὁ τέταρτος κανών τῆς ἐν Σαρδικῇ συνόδου. Εἰ δέ τις ἐπίσκοπος, τοῦ δικαίου τῆς ἐπισκοπῆς ἀντεχόμενος, οὒτε τόν οἰκεῖον ποιμαίνει λαόν, οὔτε παραιτεῖται, εἰ εὐλογον αἰτίαν ἴσως ἔχει παραιτήσεως, ἀλλά πλέον ἕξ μηνῶν ἐν ἑτέρῳ διατρίβει τόπῳ, ἐκπεσεῖται καί τῆς ἐπισκοπῆς, καί τῆς ἀξίας αὐτῆς, εἰ μήπου, ἤ ἐκ βασιλικοῦ προστάγματος κατέχεται διά τινα χρείαν, ἤ τῷ οἰκείῳ πατριάρχῃ ἀναγκαίως ὑπηρετεῖ, ἤ νόσῳ τινί χαλεπῇ καί βαρείᾳ συνέχεται, καί τοιαύτῃ, ὡς ἀκινησίας αὐτῷ αἰτίαν γίνεσθαι∙ τότε γάρ συγγνώμην ἕξει ἀποδημῶν τῆς ἐκκλησίας αὐτοῦ∙ ἄνευ δέ τῶν τοιούτων αἰτιῶν ἀποδημῶν ὑπέρ τό ἑξάμηνον, καί ἀλλαχοῦ διατρίβων, ἀλλοτριωθήσεται τῆς ἀρχιερωσύνης, καί ἕτερος εἰς τήν ἐπισκοπήν ἐκείνην ἀντεισαχθήσεται. Πολλάκις τινές ἐπίσκοποι διά ἐπηρείας πρακτορικάς ἤ διά ἐπιθέσεις γειτονούντων, ἤ δι’ ἀνυποταξίαν λαοῦ, παρῃτοῦντο ἀπό μικροψυχίας τάς οἰκείας ἐπισκοπάς. Οἱ γοῦν μητροπολῖται τάς τοιαύτας παραιτήσεις δεχόμενοι, ἑτέρους ἐπσκόπους ἐχειροτόνουν∙ ἔστι δ’ ὅτε καί πρό τοῦ κατεξετασθῆναι τά παρά τινων κατ’ αὐτῶν εἰσαγόμενα ἐγκληματικά αἰτιάματα, ἑτέρους ἐψηφίζοντο. Φασί γοῦν οἱ Πατέρες, ὡς ἐπεί τοῦτο στάσεων καί θορύβων ἐκκλησιαστικῶν ἐστι παραίτιον, ὁρίζομεν μή ψηφίζεσθαι ἐπίσκοπον, ζῶντος τοῦ προέδρου τῆς ἐκκλησίας, εἰ μήπω ἀπό κατεξετάσεως ἀναφανῇ δεκτή ἡ τοῦ ζῶντος παραίτησις, ἤ καταδικασθῇ ἀπό συνοδικῆς ἀποφάσεως∙ τηνικαῦτα γάρ καί ζῶντος τούτου χειροτονηθήσεται ἕτερος. Ὡς δέ τινος εἰπόντος, τί δέ γενήσεται εἰς τόν λαόν τῆς ἐπισκοπῆς, ἐάν ὁ προϊστάμενος ταύτης οὐ ποιεῖ παραίτησιν κανονικήν, ἀλλά χρονοτριβεῖ ἔξω τῆς οἰκείας ἐπισκοπῆς; ἐπήγαγον∙ ὡς, εἴ τις ἐπίσκοπος ὑπέρ τό ἑξάμηνον ἀποδημήσει ἐκ τῆς ἐκκλησίας αὑτοῦ, χωρίς βασιλικῆς ἤ πατριαρχικῆς προστάξεως, ἤ δίχα βαρείας νόσου, μή παραχωρούσης αὐτῷ ἐκ τόπου εἰς τόπον μεταβαίνειν, ἀλλότριος τῆς ἀρχιερωσύνης γενήσεται, καί ἀντ’ αὐτοῦ χειροτονηθήσεται ἕτερος. Ἐπεί δέ ἐκ τούτων μέν ἀναφαίνεται παραδεκτέας εἶναι τάς παρά τῶν ἐπισκόπων ὁπωσδήποτε γινομένας παραιτήσεις∙ ἕτεροι δέ κανόνες, καί αὐτή ἡ πρός Δόμνον ἐπιστολή τοῦ ἁγίου Κυρίλλου, ἤτοι τό α΄ καί γ΄ κεφ. αὐτῆς, διορίζονται, μή ἀπεριμερίμνως τάς τῶν ἐπισκόπων παραιτήσεις δέχεσθαι∙ ὀφείλεις καί τόν παρόντα κανόνα πρός ἐκεῖνα συμβιβάσαι∙ ἀνάγνωθι καί τό ια΄ κεφ., τοῦ θ΄ τίτλου τοῦ παρόντος συντάγματος, καί τά ἐν αὐτῷ. Ὅτι δέ τό μέν β΄ κεφ., τοῦ η΄ τίτλου τοῦ παρόντος συντάγματος, ἤτοι τό ἐν τούτῳ περιεχόμενον ιη΄ καί ιθ΄ κεφ., τοῦ α΄ τίτλου, τοῦ γ΄ βιβλίου τῶν βασιλικῶν, ὅπερ ἐστί μέρος τῆς ρκγ΄ Ἰουστινιανείου νεαρᾶς, δοκεῖ ἐναντιοῦσθαι τῷ παρόντι κανόνι, συνεζητήθη παρά τινων, τίνι προσέχειν ὀφείλομεν; Δοκοῦσι δέ ἐναντιοῦσθαι ἐν τούτοις∙ ὁ κανών ἐφιλοτιμήσατο εἰς ἀποδημίαν τῷ ἐπισκόπῳ ἑξαμηνιαῖον καιρόν∙ ἡ νεαρά εἰς χρονιαῖον διάστημα τοῦτον ἐφήπλωσεν. Ἔτι ὁ κανών τούς ὑπέρ τό ἑξάμηνον ἀποδημοῦντας ἐκ τῶν οἰκείων ἐκκλησιῶν ἀρχιερεῖς, ἀσυζητήτως ἐξ αὐτῶν ἀλλοτριοῦσθαι διωρίσατο∙ ἡ νεαρά πρότερον δαπάνας ἀρχιερεῦσι μή χορηγῆσθαι παρά τῶν οἰκονόμων, μετά τήν τοῦ χρόνου παραδρομήν, παρεκελεύσατο, καί οὕτω μετακαλεῖσθαι αὐτούς ὑπό τῶν οἰκείων κληρικῶν∙ καί εἰ μηδέ οὕτω πεισθῶσιν, ἑτέρους χειροτονεῖσθαι. Ὁ κανών ἐκχωρεῖ τοῖς ἀρχιερεῦσι καί πλέον τοῦ ἐνιαυτοῦ ἀποδημεῖν, παρά βασιλέων, ἤ πατριαρχῶν κατεχομένοις, ἤ διά νόσον βαρεῖαν κωλυομένοις∙ ἡ νεαρά οὐδέν τι τοιοῦτον διαλαμβάνει∙ μᾶλλον μέν οὖν τό ἐν μέρει τῆς στ΄ Ἰουστινιανείου νεαρᾶς, περί μόνου τοῦ βασιλέως περιεχόμενον, καί καταστρωθέν παρά τοῦ πατριάρχου ἐν τῷ ῥηθέντι β΄ κεφ., τοῦ η΄ τίτλου τοῦ παρόντος συντάγματος, ἡ ἀνακάθαρσις οὐκ ἐδέξατο, ἀλλ’ ἐδίωξεν∙ ἔδοξε γοῦν τά τοῦ κανόνος μᾶλλον ὀφείλειν κρατεῖν∙ ἐγώ δέ καί ἔτι ἀμφιβάλλω. Καθό μέν γάρ ἐστι το ζήτημα ἐκκλησιαστικόν, πρόσκειμαι τοῖς λέγουσιν ὀφείλειν μᾶλλον τά τοῦ κανόνος κρατεῖν∙ καθό δέ τά βασιλικά ἀνεκαθάρησαν μετά τήν τοῦ νομοκανόνος ποίησιν, καί τήν τοῦ κανόνος τούτου ἀπόλυσιν, πρόσκειμαι τῇ ἑτέρᾳ γνώμῃ. ΕΤΕΡΑ ΕΡΜΗΝΕΙΑ. Ἐντός μέν ἐγράψαμεν, ὀφείλειν τά τῷ παρόντι κανόνι περιεχόμενα, χάριν τῶν παραιτουμένων ἐπισκόπων, ἐξακούεσθαι πρός τά κανονισθέντα παρά τοῦ ἁγίου Κυρίλλου, ἐν τῇ πρός Δόμνον ἐπιστολῇ∙ ὡς συγκροτούμενα καί παρά τῆς ἁγίας καί οἰκουμενικῆς τρίτης συνόδου, διά τῆς γενομένης τηνικαῦτα ἐπιστολῆς πρός τήν ἐν Παμφυλίᾳ σύνοδον. Σύ δέ γίνωσκε, ὅτι ταῦτα τά παρά τοῦ ἁγίου Κυρίλλου διορισθέντα, οὐκ οἶδ᾽ ὅπως παραβλέπονται. Πολλοί μέν γάρ καί τάς ὁπωσδήποτε γινομένας παρά τῶν ἐπισκόπων παραιτήσεις, δεκτέας εἶναι θέλουσι, κατά τόν παρόντα κανόνα. Οἱ ἀκριβέστεροι δέ, ἐκείνας τάς παραιτήσεις λέγουσιν εἶναι δεκτάς, τάς διαλαμβανούσας γίνεσθαι τοιαύτας διά τήν ἀναξιότητα τῶν παραιτουμένων. Ἐγώ δέ τοῖς παρά τοῦ ἁγίου Κυρίλλου διορισθεῖσιν ἕπομαι∙ εἰ γάρ δοθῇ ἀπολυπραγμονήτως παραιτήσεις ἐπισκόπων δέχεσθαι, πλείους τῶν ἐπισκόπων οἱ ἀποεπίσκοποι ἔσονται διά τήν τῶν πραγμάτων ἀνωμαλίαν, ὅπερ πρός μεγάλην ὕβριν ἀφορᾷ τῆς ἐκκλησιαστικῆς εὐταξίας∙ ἐῶ γάρ λέγειν, καί τοῦ Θεοῦ. Εἰ δέ παραιτεῖσθαι θέλεις ἐπισκόπους δι’ ἀποκάρσεως, καί διά τοῦ ἐπιλέξασθαι διαγωγήν μοναδικήν, καθὼς καί ὁ μέγας Γρηγόριος ὁ Θεολόγος ἐποίησε, καί περί τοιούτων παραιτήσεων λέγεις τόν κανόνα τοῦτον διαλαμβάνειν, συντίθεμαι καί αὐτός. Ἡ μέντοι παραίτησις τοῦ Μάκρης ἐκείνου Θεοδούλου, δεχθεῖσα συνοδικῶς παρά τοῦ ἁγιωτάτου πατριάρχου κυροῦ Λουκᾶ, μετά ἡμέρας ἠπράκτησεν ἐκ παρακλήσεως τοῦ ἐπισκόπου διά ψήφου συνοδικῆς, πατριαρχεύοντος τοῦ ἁγιωτάτου ἐκείνου πατριάρχου κυροῦ Μιχαήλ τοῦ Ἀγχιάλου. ἰδὼν γάρ ὁ τοιοῦτος πατριάρχης τήν παραίτησιν τοῦ ἐπισκόπου, μή διαλαμβάνουσαν παραιτεῖσθαι τόν ἐπίσκοπον ὡς ἀνάξιον, ἀλλ᾽ ὡς μή ἄξιον, εἶπεν, ὅτι ἀπαράδεκτος ἡ τοιαύτη παραίτησίς ἐστιν∙ οὐδέ γάρ ὁ μή ἄξιος εἰς τό ἱερουργεῖν, ἤδη καί ἀνάξιός ἔστι∙ καθὼς τοῦτο καί ὁ μέγας Βασίλειος, ἐν μιᾷ τῶν ἁγίων εὐχῶν τῆς ἱερᾶς ἁγιστείας, φησίν, οὕτω πως διαλαμβανούσης∙ Οὐδείς ἄξιος τῶν συνδεδεμένων ταῖς σαρκικαῖς ἐπιθυμίαις καί ἡδοναῖς προσέρχεσθαι καί προσεγγίζειν, ἤ λειτουργεῖν σοι, Βασιλεῦ τῆς δόξης∙ καί διαγνούς, τόν μέν εἰπόντα ἑαυτόν ἀνάξιον, αὐτοκατάκριτον εἴναι∙ τόν δέ μή ἄξιον, εὐχαριστητέον ὡς ταπεινόφρονα, ἐδικαίωσε τόν ἐπίσκοπον ἱερατεύειν, ὡς μή κατά κανόνας παραιτησάμενον. Οἱ δέ λέγοντες, ὀφείλειν ὡς κανόνα τήν περί τῶν παραιτήσεων μακράν συνήθειαν κρατεῖν, οὐ καλῶς λέγουσι∙ μακρά γάρ συνήθεια ἄγραφος οὐ κρατεῖ, ἔνθα ἐγγράφῳ νόμῳ, ἤ κανόνι ἐναντιοῦται∙ καί ζήτει τά γραφέντα παρ’ ἡμῶν, χάριν τούτου, εἰς κεφ. γ΄, τοῦ α΄ τίτλου τοῦ παρόντος συντάγματος. Κατά μηδένα τρόπον επιβαινέτω τις ἐπισκοπῆς, ἧς ὁ προεστώς ἔτι ζῇ. Δεῖ γάρ τήν αἰτίαν πρότερον ζητεῖσθαι τοῦ μέλλοντος ἐκδιώκεσθαι, καί μετά καθαίρεσιν ἕτερον προβιβάζεσθαι. Εἰ δέ τις ἀμελοίη τῆς ἰδίας ποίμνης, καί μήτε νόσῳ, ἤ βασιλικῷ, ἤ πατριαρχικῷ κελεύσματι κατεχόμενος, ὑπέρ ἑξαμηνιαῖον ἀποδημήσει χρόνον, τῆς τοῦ ἐπισκόπου ἀξίας καί τιμῆς ἤτω ἀλλότριος. Διορίζει ὁ παρών Κανών, ὅτι νά μή χειροτονῆται Ἐπίσκοπος εἰς ἐπαρχίαν, τῆς ὁποίας ὁ Ἐπίσκοπος ἀκόμη ζῇ, καί εἰς τήν Ἀρχιερατικήν ἀξίαν ἀκόμη εὑρίσκεται. Σκάνδαλα γάρ τοῦτο, καί ταραχάς εἰς τήν ἐκκλησίαν προξενεῖ, ἔξω μόνον ἂν θεληματικῶς ὁ Ἐπίσκοπος παραιτήσῃ τήν Ἐπισκοπήν του (διά τίνα κωλυτικήν κρυπτήν ἀφορμήν δηλαδή. Περί οὗ ὅρα τήν Ἐπιστολήν τῆς γ΄ Συνόδου)∙1 ἐάν δέ Ἐπίσκοπός τινας διά ἐγκλήματά του, ᾖναι ἄξιος νά διωχθῇ ἀπό τήν Ἐπισκοπήν του, πρῶτον πρέπει νά ἐξετάζωνται Συνοδικῶς τά ἐγκλήματά του ταῦτα, καί νά καθαιρῆται. Μετά ταῦτα δέ νά γίνεται εἰς αὐτήν ἄλλος Ἐπίσκοπος. Ἀνίσως δέ τινας Ἐπίσκοπος μήτε θελήσῃ νά παραιτηθῇ, μήτε νά ποιμαίνῃ τόν λαόν του, ἀλλά διατρίβῃ ἔξω τῆς ἐπαρχίας του περισσότερον ἀπό ἕξ μήνας2 χωρίς νά ἐμποδίζεται, οὔτε ἀπό Βασιλικήν προσταγήν, οὔτε ἀπό ὑπηρεσίας τοῦ Πατριάρχου,3 οὔτε ἀπό κᾀμμίαν δεινήν ἀσθένειαν, ἀκίνητον ποιοῦσαν αὐτόν. Ὁ τοιοῦτος, καλούμενος καί μή ὑποστρέφων ἀλλ’ ἀμελῶν τό ἐμπιστευθέν αὐτῷ ποίμνιον, νά καθαιρῆται παντελῶς ἀπό τήν Ἀρχιερατικήν ἀξίαν, καί ἀντί αὐτοῦ νά χειροτονῆται ἄλλος Ἐπίσκοπος. Ὅρα δέ, ὅτι ὁ παρών Κανών εἰπὼν ἀνωτέρω, ἔξω μόνον ἂν θεληματικῶς παραιτήσῃ ὁ Ἐπίσκοπος τήν Ἐπισκοπήν του, παρακάτω, ὡσάν νά ἐπιδιορθώνῃ τοῦτο, λέγει, ὅτι διά ἐγκλήματα πρέπει νά ἐκβάλλεται ὁ Ἐπίσκοπος ἀπό τήν ἐπαρχίαν του, καί ὄχι ἁπλῶς μέ θεληματικήν παραίτησιν διά ῥᾳθυμίαν, ἤ καί ἀπραγμοσύνην του, εἰμή διά τίνα, ὡς εἴπομεν, κρυπτήν καί κωλυτικήν ἀφορμήν. 1Τοῦτο φαίνεται νά τό λέγῃ ὁ κανὼν διά τόν ἅγιον Φώτιον, ὡς Πατριαρχεύσαντα, ζῶντος ἔτι τοῦ Πατριάρχου Ἰγνατίου, ὡς εἴπομεν ἐν ἀρχῇ, ἀγκαλά καί πολλότατοι ἄλλοι Ἀρχιερεῖς καί Πατριάρχαι, ζώντων τῶν προκατόχων αὐτῶν ἔτι, ἐχειροτονήθησαν, καί ὅρα τόν Δοσίθεον σελ. 123 ἐν τῇ δωδεκαβίβλῳ. Παράνομον ὅμως τό τοιοῦτο, καί παρά κανόνας ἐστί, καί διά τοῦτο οὐ μιμητέον.2Λοιπόν πρέπει νά ἀκυρωθῇ ἡ α΄ διάταξις τοῦ πρώτου τίτλου τῶν Νεαρῶν, ἥτις ἐστί Νεαρά Ἰουστινιάνειος ξζ΄ κατά τόν Βαλσαμῶνα (παρά Φωτίῳ, τιτλ. η΄, κεφ. β΄) ἡ διορίζουσα ὅτι νά ἀποβάλλεται τῆς Ἐπισκοπῆς ὁ Ἐπίσκοπος ὁποῦ λείψῃ ἀπό τήν ἐπαρχίαν του, ὄχι περισσότερον ἀπό ἕξ μῆνας, καθὼς διορίζει ὁ παρών Κανών. Ἀλλά περισσότερον ἀπό ἕνα χρόνον, ἀλλά καί ἡ προσταγή Μανουήλ τοῦ Κομνηνοῦ, ἡ διορίζουσα νά ἐκβάλλωνται μόνον ἀπό τόν ξένον τόπον, ἐν ᾧ διατρίβουσιν ὑπέρ τούς ἕξ μῆνας οἱ Ἀρχιερεῖς, καί ὄχι νά διώκονται ἀπό τήν ἐπαρχίαν των. Ἐπειδή, ὡς εἴπομεν ἐν τῇ ἀρχῇ τῆς βίβλου, πρέπει νά ἀκυροῦνται οἱ ἐναντιούμενοι εἰς τούς κανόνας πολιτικοί νόμοι, ὡς αὐτοί πάλιν οὗτοι τοῦτο θεσπίζουσιν. Ἡ ζ΄ δέ διάταξις τοῦ α΄ τίτλου τῶν Νεαρῶν διορίζουσα ὅτι ὁ οἰκονόμος τῶν τῆς ἐπισκοπῆς πραγμάτων δέν πρέπει νά δίδῃ ἔξοδα εἰς τόν Ἐπίσκοπον ὁποῦ πολύν καιρόν λείπῃ ἀπό τήν Ἐπισκοπήν του, μάλιστα ἔχει τό κῦρος καί τήν ἰσχύν. Ἀφήνω νά λέγω ὅτι κατά τόν ια΄ καί ιβ΄ τῆς Σαρδικῆς καί τόν π΄ τῆς στ΄ τρεῖς ἑβδομάδας μόνον συγχωρεῖται νά λείπῃ ὁ Ἐπίσκοπος ἀπό τήν Ἐπαρχίαν του.3Ὥστε ὁ Βασιλεύς, καί ὁ Πατριάρχης, κανονικῶς δύνανται νά ἐμποδίσουν τόν Ἐπίσκοπον νά μήν ὑπάγῃ εἰς τήν Ἐπαρχίαν του, καί ὑπέρ τούς ἕξ μῆνας.
