Πᾶσα βλακεία, καί κόσμησις σωματική, ἀλλότριαί εἰσι τῆς ἱερατικῆς τάξεως, καί καταστάσεως. Τούς οὖν ἑαυτούς κοσμοῦντας ἐπισκόπους, ἤ κληρικούς, δι᾿ ἐσθήτων λαμπρῶν καί περιφανῶν, τούτους διορθοῦσθαι χρή· εἰ δ᾿ ἐπιμένοιεν, ἐπιτιμίῳ παραδίδοσθαι· ὡσαύτως καί τούς τά μύρα χριομένους. Ἐπεί δέ ῥίζα πικρίας ἄνω φύουσα, μίασμα γέγονε τῇ καθολικῇ ἐκκλησίᾳ, ἡ τῶν χριστιανοκατηγόρων αἵρεσις. καί οἱ ταύτην δεξάμενοι, οὐ μόνον τάς εἰκονικάς ἀναζωγραφήσεις ἐβδελύξαντο, ἀλλά καί πᾶσαν εὐλάβειαν ἀπώσαντο, τοῖς σεμνῶς καί εὐσεβῶς βιοῦσι προσοχθίζοντες· καί πεπλήρωται ἐπ᾿ αὐτοῖς τό γεγραμμένον· Βδέλυγμα ἁμαρτωλῷ θεοσέβεια· εἰ εὑρεθῶσι τοίνυν τινές ἐγγελῶντες τοῖς τήν εὐτελῆ καί σεμνήν ἀμφίεσιν περικειμένοις, δι᾿ ἐπιτιμίου διορθούσθωσαν. Ἐκ γάρ τῶν ἄνωθεν χρόνων, πᾶς ἱερατικός ἀνήρ μετά μετρίας καί σεμνῆς ἀμφιάσεως ἐπολιτεύετο. Πᾶν γάρ ὃ μή διά χρείαν, ἀλλά διά καλλωπισμόν παραλαμβάνεται, περπερείας ἔχει κατηγορίαν, ὡς ὁ μέγας ἔφη Βασίλειος· ἀλλ᾿ οὐδέ ἐκ σηρικῶν ὑφασμάτων πεποικιλμένην ἐσθῆτα ἐνεδέδυντο, οὐδέ τινα προσετίθεσαν ἐτερόχροα ἐπιβλήματα ἐν τοῖς ἄκροις τῶν ἱματίων. Ἤκουσαν γάρ ἐκ τῆς θεοφθόγγου γλώσσης, ὅτι οἱ τά μαλακά φοροῦντες ἐν τοῖς οἴκοις τῶν βασιλέων εἰσίν.
Καί ὁ εἰκοστός ἕβδομος κανών τῆς ἕκτης συνόδου περί ἀμφιάσεως ἱερατικῆς διατάττεται. Ἀλλά τῶν Εἰκονομάχων συγχεάντων τά ἔθη τά ἐκκλησιαστικά, ἦλθε καί ἡ παροῦσα σύνοδος εἰς τήν περί τούτου θεσμοθεσίαν∙ καί κελεύει, τούς ἑαυτούς καλλωπίζοντας διά λαμπρῶν ἱματίων ἐπισκόπους, ἤ κληρικούς, διορθοῦσθαι∙ ἤ ἐπιμένοντας, ἐπιτιμᾶσθαι∙ ὁμοίως καί τούς τά μύρα χριομένους. Ἐπεί δέ, φησιν, ἡ τῶν χριστιανοκατηγόρων αἵρεσις, καί οἱ ταύτην δεξάμενοι, καί τάς σεπτάς εἰκόνας ἐβδελύξαντο, ἀπώσαντο δέ καί πᾶσαν εὐλάβειαν, μισοῦντες καί ἀποστρεφόμενοι τούς σεμνῶς βιοῦντας, εἰ εὑρεθῶσιν ἐγγελῶντες τοῖς εὐτελῆ καί σεμνά ἐνδεδυμένοις, ἐπιτιμάσθωσαν, ἵνα διορθωθῶσιν. Ἐκ γάρ τῶν ἀρχαίων χρόνων, φησίν ἡ σύνοδος, αἱ ἱερατικοί ἄνδρες μετρίως καί σεμνῶς ἐπολιτεύοντο∙ εἶτα καί τόν μέγαν Βασίλειον εἰς μαρτυρίαν παράγει, ἑρμηνεύοντα, τί ἐστι περπέρεια∙ ὅς φησιν, ὅτι πᾶν, ὅ μή διά χρείαν, ἀλλά διά καλλωπισμόν παραλαμβάνεται, περπερείας ἔχει κατηγορίαν. Οὔτε δέ ἐκ μετάξης ἐσθῆτας πεποικιλμένας (αὗται γάρ αἱ σηρικαί, ὡς διά σηρῶν γινόμεναι∙ σῆρες γάρ οἱ σκώληκες λέγονται∙) οἱ ἱερατικοί πάλαι ἐνεδέδυντο, λέγει ἡ σύνοδος, οὔτε τινά ἑτερόχροα ἐπιβλήματα προσετίθεσαν ἐν τοῖς ἄκροις τῶν ἱματίων αὐτῶν∙ καί ἑξῆς ἐπιφέρει τό εὐαγγελικόν ῥητόν. Τῶν Εἰκονομάχων μεταβαλόντων πᾶσαν ἐκκλησιαστικήν κατάστασιν καί εὐλάβειαν, πρός ἀκαταστασίαν καί ἀνευλάβειαν, ὡς τῶν αὐτοῖς προσερχομένων κληρικῶν καί ἐπισκόπων, ἀνευλαβῶς καί ἀδιαφόρως ἐκχωρηθέντων πολιτεύεσθαι, ἵνα τοῖς θελήμασιν αὐτῶν ὑπείκωσι, καί διά τοῦτο καί τῆς ἱερατικῆς ἐνδυμενίας πρός τό βλακικώτερον μεταβληθείσης καί κοσμικώτερον∙ διωρίσαντο οἱ θεοφόροι Πατέρες, ἐπιτιμᾶσθαι τούς καλλωπίζοντας ἑαυτούς διά ἐνδυμενίας λαμπρᾶς, καί μή διορθουμένους μετά παραγγελίαν∙ ὡσαύτως κολάζεσθαι καί τούς τά μύρα χριομένους. Ἐπεί δέ οἱ αὐτοί αἱρετικοί πρός τούτοις κατεγέλων τῶν βιούντων μετά σεμνότητος καί εὐλαβείας, καί ἐνδύμασι χρωμένων εὐτελεστέροις διά ταπείνωσιν, ὥρισαν οἱ θεῖοι Πατέρες, τούς τοιοῦτόν τι ποιούντας δι’ ἐπιτιμίων διορθοῦσθαι∙ ὅτι, φασίν, οἱ ἱερεῖς ἀείποτε μετά μετρίας καί σεμνῆς διαγωγῆς ἐπολιτεύοντο, (καί τόν μή διά χρείαν τοῦ σώματος λαμπρότερον ἱματισμόν, περπέρειαν, ἤγουν βλακείαν, ὠνόμαζεν ὁ μέγας Βασίλειος)∙ ἀλλ’ οὐδέ ἐσθῆτα σηρικήν, ἤγουν μεταξωτήν (σῆρες γάρ οἱ σκώληκες) ἐνεδέδυντο ἱερατικοί ἄνδρες, οὔτε τινά ἑτερόχροα ἐπιβλήματα προσετίθεσαν ἐν τοῖς ἄκροις τῶν ἱματίων αὐτῶν, ἤγουν μαργέλια∙ καί ἑφεξῆς ἐπιφέρουσι τό εὐαγγελικόν ῥητόν∙ ἀνάγνωθι καί τόν κζ΄ κανόνα τῆς στ΄ συνόδου. Αἰτιωμένων δέ τῶν λαμπρειμονούντων κληρικῶν διά ἱματίων λεγομένων ἑξαμίτων, ἑχόντων οὐ μόνον ἑτερόχροα ἀντίπανα, ἀλλά καί χρυσόπαστα, πρός δέ καί γράμματα πολυτελῆ χρυσᾶ, εἶπόν τινες τόν κανόνα ἐκφωνηθῆναι διά τήν τότε οὖσαν ἀταξίαν εἰς τάς ἐκκλησίας, καί τήν πολλήν ἀνευλάβειαν τῶν κληρικῶν. Σήμερον δέ μή ἔχειν χώραν τά τοῦ κανόνος, ὅτε, Θεοῦ χάριτι πᾶσά ἐστιν ἐκκλησιαστική κατάστασις καί εὐλάβεια, καί πρός τιμήν Θεοῦ οἱ κληρικοί μετά ἱματίων λαμπροτέρων πολιτεύονται∙ ἤκουσαν δέ, μή καλῶς λέγειν∙ καθολικός γάρ ἐστιν ὁ κανών∙ καί εἰς αἰῶνας αἰώνων τά έἐν αὐτῷ κρατεῖν καί ἐνεργεῖν ὀφείλουσιν∙ οἱ δέ παρά τοῦτον πολιτευόμενοι, καλῶς ἐπιτιμηθήσονται, εἰ μή διορθωθῶσιν. Ἐπίσκοποι, ἤ κληρικοί, λαμπραῖς ἑαυτούς κοσμοῦντες ἐσθῆσιν, ἤ μύρα χριόμενοι, διορθούσθωσαν∙ ἐπιμένοντες δέ, ἐπιτιμάσθωσαν. Σαφής. Διορίζει ὁ παρών Κανών, ὅτι τόσον οἱ φοροῦντες φορέματα λαμπρά Ἐπίσκοποι, καί Κληρικοί, ὅσον καί οἱ χριόμενοι μέ τά μῦρα, πρέπει νά διορθώνουσι τό ἄτοπον τοῦτο. Ἐπειδή κάθε καλλωπισμός καί στολισμός τοῦ σώματος εἶναι ξένος ἀπό τούς Ἱερωμένους, εἰ δέ καί ἐπιμένουσι καί δέν διορθώνονται, νά κανονίζωνται μέ ἁρμόδιον ἐπιτίμιον. Ἀλλά καί οἱ εἰκονομάχοι, οἵτινες κοντά ὁποῦ ἀπέβαλον τάς ἁγίας εἰκόνας, ἀπέβαλον ἀκόμη καί κάθε σεμνοπρέπειαν τῶν ἱματίων, καί περιγελοῦσι τούς φοροῦντας ἱμάτια εὐτελῆ. (Δι’ ὅ καί σκοτενδύτους, ἤτοι σκοτεινοφόρους ὠνόμαζον αὐτοί τούς Μοναχούς, περιπαίζοντες τήν σεμνότητα τοῦ Μοναχικοῦ σχήματος, κατά τόν μεταφραστήν ἐν τῷ βίῳ τοῦ νέου Στεφάνου)∙ καί οὗτοι, λέγω, ἂς διορθώνωνται μέ ἐπιτίμιον. Διότι ἄνωθεν καί ἐξ ἀρχῆς οἱ Ἱερωμένοι ἄνδρες, μέ ταπεινά φορέματα ἐπολιτεύοντο∙ ὅθεν καί ὁ Μέγας Βασίλ. (ὅρῳ κατ’ ἐπιτομ. μθ΄) περπέρειαν ὀνομάζει1 κάθε ἱμάτιον ὁποῦ δέν εἶναι διά τήν χρείαν τοῦ σώματος, ἀλλά διά καλλωπισμόν, καί ἱμάτια πεποικιλμένα ἀπό μεταξωτά δέν ἐφόραιναν (σῆρες γάρ οἱ σκώληκες τῆς μετάξης ὀνομάζονται, ἀπό τούς Σῆρας, ἤτοι τούς Κινέζους, εἰς τούς ὁποίους εὑρισκόμενοι οἱ σκώληκες οὗτοι, μεταφέρθησαν ἀπό ἐκεῖ εἰς ἄλλους τόπους), οὔτε ἔβαλον εἰς τάς ἄκρας τῶν ἱματίων των μπαλώματα διαφορετικοῦ χρώματος ἀπό τό χρῶμα τῶν ἰματίων.2 Ἤκουσαν γάρ ἀπό τήν φωνήν τοῦ Κυρίου, ὅτι οἱ τά μαλακά ταῦτα φοροῦντες, εὑρίσκονται εἰς τά Βασίλεια καί ὄχι εἰς τά Ἐπισκοπάς, καί ἐκκλησίας. Ὅρα τόν κζ΄ τῆς στ΄. 1Περπέρεια δέ κυρίως εἶναι κάθε μάταιον καί ἄκαιρον πρᾶγμα∙ ἡ λέξις δέ αὕτη μεταφέρεται ἀπό τούς περπέρους τούς ἀδελφούς τῶν Κεκροπιδῶν, οἵτινες ματαίως καί ἀκαίρως ἐνοπίαζον, ἀγαπῶντες ἀνάξια πρόσωπα (κατά τόν Δοσίθε. ἐν τῇ δωδεκαβιβλ. σελ. 514)∙ δι’ ὅ καί ὁ Ἀποστολ. εἴρηκεν, ἡ ἀγάπη οὐ περπερεύεται. Ἤτοι οὐδέν μάτην ποιεῖ. Πλατύτερον ὅμως ἡ περπέρεια λαμβανομένη, δηλοῖ τήν κενοδοξίαν καί ἀλαζωνίαν.2Ἐμποδίζει γάρ ἡ γραφή τό νά συνυφαίνωνται ἑτερογενῆ καί διαφορετικά νήματα ἐν ταὐτῷ, ἀκολούθως δέ καί διαφορετικά κατά τό χρῶμα, λέγουσα «οὐκ ἐνδύσῃ κίβδηλον, ἔρια καί λῖνον ἐπί τό αὐτό» (δευτερονομ. κβ΄, 11), ὅπερ ἑρμηνεύων ὁ θεῖος Ἰσίδωρος ὁ Πηλουσιώτης λέγει, ὅτι οὐδέ μέ λινά ἱμάτια θέλει ὁ Μωυσῆς νά συνυφαίνωνται πορφυρᾶ, καί κόκκινα, παρακινώντας εἰς φιλοσοφίαν τούς ὑπηκόους, καί ἐξοστρακίζων πᾶσαν βλακείαν ἀπό αὐτούς. Διά μέν γάρ τοῦ νά μήν ὑφαίνωνται μαζή μαλλί καί λινάρι, ἐμποδίζει τήν παρδαλότητα καί ποικιλίαν τῶν ἱματίων. Διά δέ τοῦ νά μήν ὑφαίνωνται πορφυρᾶ καί κόκκινα νήματα μέ τά λινά φορέματα, ἐμποδίζει κάθε πολυτέλειαν τῶν ἱματίων, καί καλλωπισμόν. Καί ἂν ἀπό τούς κοσμικούς Ἰουδαίους ἐμποδίζῃ ταῦτα ὁ Θεός, πόσῳ μᾶλλον τά ἐμποδίζει ἀπό τούς Χριστιανούς καί μάλιστα ἀπό τούς Ἀρχιερεῖς καί Ἱερεῖς του; Εἰ δέ ταῦτα εἶναι ἐμποδισμένα ἀπό τούς Ἀρχιερεῖς, καί Ἱερεῖς, καί Κληρικούς, πόσῳ μᾶλλον εἶναι ἐμποδισμένα ἀπό τούς καλογήρους καί μοναχούς τούς ἀποτασσομένους τῷ κόσμῳ, καί πάσῃ τῇ φαντασίᾳ αὐτοῦ; Ὅθεν βδελυκτά κατά ἀλήθειαν εἶναι τά ἱμάτια ὁποῦ τήν σήμερον φοροῦν κάποιοι Μοναχοί, τά ὁποῖα ἔχουσι τόσον καλλωπισμόν, ὁποῦ οὐδέ εἰς τούς λαϊκούς εὑρίσκεται.
