Ἀπό τῆς ἁγίας ἀναστασίμου Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν ἡμέρας, μέχρι τῆς καινῆς Κυριακῆς, τήν ὅλην ἑβδομάδα ἐν ταῖς ἁγίαις ἐκκλησίαις σχολάζειν δεῖ ἀπαραλείπτως τούς πιστούς ἐν ψαλμοῖς, καί ὕμνοις, καί ᾠδαῖς πνευματικαῖς, εὐφραινομένους ἐν Χριστῷ, καί ἑορτάζοντας, καί τῇ τῶν θείων Γραφῶν ἀναγνώσει προσέχοντας, καί τῶν ἁγίων μυστηρίων κατατρυφῶντας. Ἐσόμεθα γάρ οὕτω Χριστῷ συνανιστάμενοί τε, καί συνανυψούμενοι. Μηδαμῶς οὖν ἐν ταῖς προκειμέναις ἡμέραις ἱπποδρόμια, ἤ ἑτέρα δημώδης θέα ἐπιτελείσθω.
Ἑορτάζειν οἱ ἀπό Χριστοῦ κεκλημένοι ὀφείλομεν, οὐ τρυφάς ἑαυτοῖς, καί λαμπρότητας, καί ἀνέσεις ἐπιτηδεύοντες, ἀλλά πνευματικῶς εὐφραινόμενοι. Πνευματική δ’ ἐστίν εὐφροσύνη, τό ᾄδειν τῷ Κυρίῳ, καί δοξάζειν αὐτόν, ἐφ’ οἷς ἐποίησε θαυμασίοις, ῥυσάμενος ἡμᾶς ἐκ τῆς δουλείας τοῦ διαβόλου. Οὕτω τοίνυν καί τήν τοῦ Πάσχα ἑορτήν βούλεται ἑορτάζειν ἡμᾶς ὁ κανών, ὅλην τήν ἑβδομάδα ἐν ἐκκλησίαις σχολάζοντας, ἐν ψαλμοῖς τε καί ὕμνοις ᾄδοντας τῷ Κυρίῳ, καί οὕτως ἐν Χριστῷ ἑορτάζοντας, καί τῇ μελέτῃ προσέχοντας τῶν θείων Γραφῶν, καί κατατρυφῶντας τῶν θείων μυστηρίων· καί οὕτω, φησίν, ἐσόμεθα Χριστῷ συνανιστάμενοι, καί συνανυψούμενοι· ἀνιστάμενοι μέν τοῦ πτώματος τῆς ἁμαρτίας, καί τῆς χαμαιζήλου καί γηΐνης ζωῆς· ἀνυψούμενοι δέ πρός ὑψηλοτέραν καί πνευματικήν τῷ ὄντι διαγωγήν· ὅθεν οὔτε ἱπποδρομίας ἐν τῇ τοῦ Πάσχα ἑβδομάδι γίνεσθαι συγχωρεῖ, οὔτε θέας ἑτέρας δημώδεις, ἐν αἷς δηλονότι ὁ δῆμος ἀθροίζεται, θεώμενος τά γινόμενα. Ὡς μία Κυριώνυμος ἡμέρα λογίζεται κατά πάντα ἡ μετά τήν ἁγίαν Ἀνάστασιν τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ τρέχουσα ἑβδομάς· κατά δέ τό μή γόνυ κάμπτειν, καί ἡ ὅλη Πεντηκοστή. Ἐπεί δέ ἑορτῆς καί πανηγύρεως ἀφορμή ἐνομίζοντο τίσιν αἱ ἱπποδρομίαι, πρός δέ καί αἱ ἄλλαι δημοτικαί παιγνιώδεις θέαι, διωρίσαντο οἱ Πατέρες, μή οὕτως ἑορτάζειν ἡμᾶς κατά ταύτην τήν πασχάλιον ἑβδομάδα, ἀλλά θεοφιλῶς καί, κατά τό δυνατόν, ἁγιοπρεπῶς· δηλονότι σχολάζειν ἐν ταῖς ἐκκλησίαις, καί διά τῶν θείων ψαλτῳδημάτων κορέννυσθαι· καί ὡς ἤδη ἀξίους γενομένους ἑορτάσαι τήν τοῦ Κυρίου Ἀνάστασιν, κατατρυφᾷν τῶν θείων μυστηρίων, καί συνανίστασθαι τῷ ἀναστάντι, καί ἡμᾶς εἰς οὐρανόν ἀνυψώσαντι Χριστῷ τῷ Θεῷ ἡμῶν. Σημείωσαι οὖν, ὅτι πάντες οἱ πιστοί ὀφείλουσιν ἐν ἑτοιμότητι εἶναι τοῦ μεταλαμβάνειν τῶν ἁγίων μυστηρίων καθεκάστην, εἰ δυνατόν, καθώς καί ἐν ἑτέροις κανόσι τοῦτο προείρηται. Τοῦ δέ κανόνος ταῦτα διοριζομένου, ἐρωτήσει τις, ὅπως οἱ χειρωνάκται μετά τήν τρίτην τῆς ἑβδομάδος ταύτης τά οἰκεῖα ἐργάζονται ἐργόχειρα; Νομίζω οὖν, ὅτι κακῶς τοῦτο ποιοῦσι· κᾂν γάρ ἀπό τοῦ παρόντος κανόνος οὐ κολάζονται οἱ οὕτω τήν ἑορτήν καταλύοντες· ἀλλ’ ἀπό τοῦ ἑτέρου κανόνος, τοῦ ἀφορίζοντος τούς λαϊκούς, μή ὄντας γεωργούς, καί κατά τάς Κυριωνύμους ἐργαζομένους, καί οὗτοι κολασθήσονται. Ζήτει καί τήν νδ΄ νεαράν τοῦ βασιλέως κυροῦ Λέοντος τοῦ σοφοῦ, διαλαμβάνουσαν, μηδέ αὐτούς τούς γεωργούς κατά τήν Κυριώνυμον ἐργάζεσθαι· ὥστε ἀπηγόρευται καί αὐτοῖς κατά τήν ὅλην πασχάλιον ἑβδομάδα ἐργάζεσθαι, ὡς μιᾶς Κυριωνύμου λογιζομένης αὐτῆς. Τήν μετά τήν Ἀνάστασιν πᾶσαν ἐβδομάδαν, πᾶς ἐκκλησιαζέσθω πιστός. Ἐν ταῖς ἁγίαις ἐκκλησίαις δεῖ σχολάζειν τούς πιστούς, καί ἐν ψαλμοῖς καί ὕμνοις εὐφραίνεσθαι πᾶσαν τήν ἑβδομάδα τήν μετά τήν ἁγίαν Ἀνάστασιν Χριστοῦ τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ ἡμῶν. Ἐπειδή καί ὅλη ἡ διακαινίσιμος ἑβδομάς, ὡς μία Κυριώνυμος ἡμέρα λογίζεται, διά τοῦτο διορίζει ὁ παρών Κανών, ὅτι ὅλοι οἱ Χριστιανοί, εἰς τήν ἑβδομάδα ταύτην πρέπει νά παραμένουν μέσα εἰς τάς ἐκκλησίας εὐφραινόμενοι καί ἑορτάζοντες τήν τοῦ Κυρίου ἀνάστασιν μέ ψαλμούς, καί ὕμνους, καί ᾄσματα πνευματικά, προσέχοντες εἰς τά λόγια τῶν θείων γραφῶν, καί μεταλαμβάνοντες τά θεῖα μυστήρια. Διά τί μέ τοιοῦτον τρόπον θέλομεν συναναστηθῇ, καί συνανυψωθῇ μέ τόν Χριστόν.1 Ὅθεν εἰς τάς ἡμέρας ταύτας τρεξίματα ἀλόγων ἂς μή γίνωνται, οὔτε ἅλλη κᾀμμία θεωρία δημώδης, ἄτακτος δηλ. παιγνιδίου, ἤ χορῶν ἤ παλαισμάτων, ἤ ἅλλου τοιούτου ξεφαντώματος∙ ὅρα καί τόν θ΄ Ἀποστολικόν, καί κδ΄ τῆς στ΄ ταύτης. 1Ἀπό τοῦ παρόντος κανόνος ἂς μάθουν οἱ τωρινοί Χριστιανοί, ποίαν μέ ἁγίαν ζωήν ἐμεταχειρίζοντο ἐκεῖνοι εἰς τάς ἁγίας ταύτας τῆς ἀναστάσεως ἡμέρας, καί ποίαν ἐκ τοῦ ἐναντίου ἄτακτον ζωήν ζῶσιν αὐτοί τώρα, καί ἂς διορθωθοῦν, παύοντες ἀπό τά ξεφαντώματα, χορούς, παιγνίδια, τραγούδια, καί ἄλλα ἄτοπα ὁποῦ εἰς αὐτάς κάμνουσιν∙ εἰς τήν Μοσχοβίαν ἀκούω, ὅτι οἱ Χριστιανοί κάθε μίαν ἡμέραν τῆς ἑβδομάδος ταύτης πηγαίνουν ἀπό μίαν ἐκκλησίαν εἰς ἄλλην, καί κάμνουσι λιτανείας, διά νά μήν εὑρίσκουν καιρόν νά κάμουσιν ἄλλο κᾀνένα ἄτοπον, τό ὁποῖον τοῦτο ἔπρεπε νά γίνεται καί εἰς τούς ἐδικούς μας Χριστιανούς, ἵνα μή ἐκκλίνωσιν εἰς τάς ἀταξίας καί ἄτοπα. Εἶναι ἐγνωσμένη εἰς πολλούς καί ἡ ἄλλη ἁγιωτάτη συνήθεια, ὁποῦ ἐπικρατεῖ εἰς τήν Μοσχοβίαν τό νά μή κοιμῶνται οἱ εὐλαβέστεροι ἄνδρες μετά τῶν γυναικῶν αὐτῶν εἰς ὅλη τήν διακαινίσιμον ἑβδομάδα, καί ἀκολούθως οὐδέ γάμους νά κάμνουσιν εἰς αὐτήν. Ὄντως ἁγιωτάτη συνήθεια τῇ ἀληθείᾳ, τήν ὁποίαν πρέπει νά μιμηθοῦν καί οἱ ἐδικοί μας Χριστιανοί. Ἐπειδή, ὡς προείπομεν, ὅλη αὕτη ἡ ἑβδομάς, ὡς ἡ Κυριώνυμος ἐκείνη τῆς λαμπρᾶς ἡμέρα λογίζεται. Ὅρα καί τόν δ΄ Κανόνα τοῦ ἁγίου Νικηφόρου τόν ἐν τῇ προσθήκῃ.
