Εἴ τις κατηγορία γένηται κατά πιστοῦ, πορνείας ἤ μοιχείας ἤ ἄλλης τινός ἀπηγορευμένης πράξεως, καί ἐλεγχθείη, εἰς κλῆρον μή προαγέσθω.
Ὁ ἁλοῦς ἐπί μοιχείᾳ, ἤ πορνείᾳ, ἤ ἄλλῳ τινί ἀτοπήματι, οὐ μόνον ἱερωσύνης κωλύεται, ἀλλ’ οὐδέ εἰς κλῆρον ὅλως προάγεται. Εἰς κατηγορίαν δέ ἐπισκόπων, καί κληρικῶν, οὔτε αἱρετικοί οἱοιδήτινες δεκτοί ἔσονται, οὔτε μήν σχισματικοί παρασυνάγοντες, οὔτε οἱ διά αἰτιάματα ἀπόβλητοι γεγονότες τῆς ἐκκλησίας, ἤ ἀκοινώνητοι, εἰ μή πρότερον τάς αἰτίας τάς κατ’ αὐτῶν ἀποτρίψονται κᾂν κληρικοί ὦσι, κᾂν λαϊκοί∙ ἀλλ’ οὐδέ οἱ ὑπό κατηγορίαν ὄντες, πρίν ἄν ἀθῶοι τῶν ἐγκλημάτων φανῶσι, κατά τόν ἕκτον κανόνα τῆς δευτέρας οἰκουμενικῆς συνόδου τῆς ἐν Κωνσταντινουπόλει. Ὁ ἐπί πορνείᾳ, ἤ μοιχείᾳ, ἤ ἅλλῃ τινί ἀπηγορευμένῃ πράξει κατηγορηθείς, καί ἐλεγχθείς, ἤτοι καταδικασθείς, κληρικός οὐ γίνεται∙ καί σημείωσαι τοῦτο διά τούς λέγοντας ἀπό μόνου τοῦ κατηγορηθῆναι τήν τῶν κατηγορηθέντων ἐμποδίζεσθαι χειροτονίαν. Ἰδού γάρ φησιν ὁ κανών, ὅτι οἱ ἐλεγχθέντες οὐ κληρωθήσονται∙ οὐ μήν οἱ μόνον κατηγορηθέντες. Πιστός ἐλεγχθείς ἐπί μοιχείᾳ, ἤ πορνείᾳ, ἤ ἄλλοις ἐγκλήμασιν, ἄκληρος. Ὁ κατηγορηθείς πιστός ἐπί μοιχείᾳ, πορνείᾳ, ἤ ἅλλῃ τινί ἀπηγορευμένῃ πράξει, καί ἐλεγχθείς, εἰς κλῆρον οὐ παραδέχεται. Εἰ δέ ἄπιστος ὤν τις, καί ἁμαρτήσας τι τῶν ἀπηριθμημένων, εἶτα βαπτισθῇ, καί μετά τό βάπτισμα διατηρήσῃ τόν βίον αὐτοῦ ἀνεπίληπτον, ἀκωλύτως καί εἰς κλῆρον προσάγεται. Ἐκεῖνος ὁποῦ πιασθῇ εἰς πορνείαν, ἤ μοιχείαν, ἤ ἄλλον τοιοῦτον ἀτόπημα, ὄχι μόνον Κληρικός ὤν, καί ἱερωμένος, κατά τόν κε΄ τῶν Ἀποστόλων, ἀλλά καί λαϊκός ὤν, κωλύεται νά γένῃ, ὄχι μόνον ἱερεύς, ἀλλά καί Κληρικός ἁπλῶς, ἀναγνώστης δηλαδή, ἤ ψάλτης, ἤ θυρωρός, καί ὅλως τῶν ἔξω τοῦ βήματος λεγομένων. Καθὼς ὁ παρών διορίζεται, οὑτωσί λέγων∙ Ἀνίσως ἤθελε γένῃ κατηγορία ἀπό τινας ἐναντίον Χριστιανοῦ τινος, ὡς ὅτι τάχα ἐπόρνευσεν, ἤ ἐμοίχευσεν, ἤ ἄλλο κᾀνένα ἁμάρτημα ἔκαμεν, ἐμποδισμένον ἀπό τούς ἱερούς Κανόνας∙ ὁ τοιοῦτος Χριστιανός, ἐάν τῇ ἀληθείᾳ φανερωθῇ, ὅτι ἔπραξε τό ἁμάρτημα ἐκεῖνο, περί τοῦ ὁποίου κατηγορεῖται, ἂς μή προάγηται εἰς Κλῆρον, ἤτοι ἂς μή χειροθετῆται Κληρικός τῆς Ἐκκλησίας. Πρέπει ὅμως νά ἐξετάζωνται πρῶτον τά πρόσωπα τῶν κατηγόρων καί ἀντιλεγόντων, νά μήν εἶναι δοῦλοι, καί ἀπελεύθεροι, νά μήν εἶναι ἐμποδισμένοι ἀπό τούς πολιτικούς νόμους εἰς τό νά κατηγοροῦν, κατά τόν ρλη΄ Καρθαγέν. Νά μήν εἶναι κατηγορημένοι καί αὐτοί ἀπό ἄλλους. Οὗτοι γάρ πάντες δέν εἶναι δεκτοί εἰς κατηγορίαν καθ’ οἱουδήτινος προσώπου, ἐάν πρῶτον δέν ἀποδείξουν τόν ἑαυτόν τους ἀθῶον ἀπό τά ἐγκλήματα ἐκεῖνα, διά τά ὁποῖα κατηγοροῦνται, κατά τε τόν Ἀρμενόπλ. βιβλ. α΄, τιτλ. β΄, καί κατά τόν στ΄ τῆς Οἰκουμενικῆς β΄ συνόδου. Ἀνίσως λοιπόν οἱ κατήγοροι εἶναι ἐλεύθεροι ἀπό τά ἀνωτέρω, καί ἀποδείξουν ἀληθῆ τήν κατηγορίαν τήν κατά τοῦ ὑποψηφίου ἐκείνου, ὁ τοιοῦτος δέν γίνεται Κληρικός. Εἰ δέ δέν δυνηθοῦν νά τήν ἀποδείξουν ἀνάμεσα εἰς τρεῖς μῆνας, αὐτοί μέν νά ἀφορίζωνται παντοτινά ἀπό τήν κοινωνίαν τῶν ἀχράντων μυστηρίων ὑπό τοῦ μέλλοντος χειροτονῆσαι τόν Κληρικόν ἀρχιερέως, ὡς συκοφάνται καί διαβολεῖς. Ὁ δέ συκοφαντηθείς καί κατηγορηθείς ἀδίκως, νά χειροτονῆται Κληρικός, ὡς καθαρός φανείς καί ἀνεύθυνος τῆς κατηγορίας: καθὼς παρακελεύεται ἡ α΄ διάταξις, τοῦ α΄ τιτλ. τῶν Νεαρῶν (Φώτιος τίτλ. α΄, κεφ. η΄). Διά τοῦτο ὁρίζει ἡ αὐτή Νεαρά, ὅτι αἱ χειροτονίαι, ἤτοι αἱ ψῆφοι τῶν Ἐπισκόπων, καί Κληρικῶν, πρέπει νά γίνωνται ἔμπροσθεν εἰς ὅλον τόν λαόν τῆς Ἐκκλησίας, διά νά ἔχῃ ἄδειαν ὅποιος θέλει νά λέγῃ.1 Ὅθεν ἀκολούθως καί ἡ Καρθαγέν. Κανόνι νθ΄ αὐτό τό ἴδιον λέγει, ὁρίζουσα ὅτι, ἀνίσως, ὅταν γίνωνται αἱ ψῆφοι καί ἐκλογαί τῶν ἀρχιερέων, γεννηθῇ ἀπό τινας κᾀμμία ἀντιλογία κατηγορίας καί ἐγκλημάτων, νά ἐξετάζωνται οἱ ἀντιλέγοντες, καί ἀφ’ οὗ φανῇ ὁ ὑποψήφιος καθαρός ἔμπροσθεν εἰς τό πρόσωπον ὅλου τοῦ λαοῦ ἀπό τάς κατ’ αὐτοῦ ἐπαγομένας κατηγορίας, τότε νά χειροτονῆται Ἐπίσκοπος. Δῆλον δέ ὅτι τοῦτο ὁποῦ λέγει ἡ σύνοδος διά τούς Ἐπισκόπους, νοεῖται ὁμοίως καί διά τούς Κληρικούς, περί οὗ ὅρα τάς ὑποσημειώσεις τοῦ β΄ Ἀποστολικοῦ, καί τοῦ ε΄ καί ιγ΄ τῆς ἐν Λαοδικείᾳ, καί τόν λ΄ Ἀποστολικόν. 1Ἡ δέ ιζ΄ διάταξις, ἥτις ἐστί ρλζ΄ Ἰουστινιανοῦ Νεαρά κειμένη ἐν βιβλίῳ γ΄ τῶν βασιλικῶν τιτλ. α΄, κεφ. η΄ (παρά Φωτίῳ τίτλ. α΄, κεφ. η΄) λέγει ὅποιος ἤθελε κατηγορήσῃ τόν μέλλοντα γενέσθαι Ἐπίσκοπον, ἤ πρεσβύτερον, ἤ ἄλλον Κληρικόν καί Ἡγούμενον, διά κάθε λογῆς κατηγορίαν, ἂς ἀναβάλλεται ἡ χειροτονία, καί ἂς κάμνῃ ἐξέτασιν ὁ μέλλων χειροτονῆσαι τούτους ἀρχιερεύς, ἕως τρεῖς μῆνας καί μέ πολλήν ἀκρίβειαν, καί εἰ μέν εὑρεθῇ ὁ κατηγορούμενος ὑπεύθυνος εἰς τάς κατηγορίας, ἂς ἐμποδίζηται ἡ χειροτονεία, ὄχι καί εὑρεθῇ ἀνεύθυνος, ἂς γίνηται. Εἰ δέ πρό ἐξετάσεως ἤθελε χειροτονήσῃ αὐτόν, νά καθῄρηται καί ὁ χειροτονήσας, καί ὁ χειροτονηθείς.
