Εἴ τις τά ψευδεπίγραφα τῶν ἀσεβῶν βιβλία ὡς ἅγια ἐπί τῆς ἐκκλησίας δημοσιεύοι, ἐπί λύμῃ τοῦ λαοῦ καί τοῦ κλήρου, καθαιρείσθω.
Πολλά βιβλία παρά τῶν ἀσεβῶν ἐνοθεύθησαν εἰς βλάβην τῶν ἁπλουστέρων∙ ὥσπερ καί αἱ διά τοῦ ἁγίου Κλήμεντος γραφεῖσαι τοῖς ἐπισκόποις ἀποστολικαί Διαταγαί, αἵ διά τοῦτο καί συνοδικῶς ἀπεβλήθησαν. Τινά δέ καί διόλου παρ’ ἐκείνων συντέθεινται, ψευδεῖς ἐπιγραφάς ἔχοντα, ὡς παρά πατέρων ἁγίων συγγεγραμμένα τά δέ, καί ἀπόκρυφα καλούμενα∙ ταῦτα τοίνυν ἀπόβλητα εἶναι κελεύει ὁ κανών, καί εἰς ἀνάγνωσιν μή προτίθεσθαι. Εἰ δέ τις δημοσίᾳ ταῦτα προάγει, καί ἐπ’ ἐκκλησίας ἀναγινώσκειν πειρᾶται, τοῦτον ἱερωμένον ὄντα, καθαιρέσεως ἀξιοῖ. Τά δέ ἀναγινώσκεσθαι ὀφείλοντα βιβλία τῆς τε Παλαιᾶς, καί τῆς Νέας Γραφῆς ἀπηρίθμηται ἀκριβῶς, πρότερον μέν ἐν τῷ τελευταίῳ κανόνι τῶν ἀποστολικῶν τούτων διατάξεων∙ εἶτα καί τῷ μεγάλῳ Ἀθανασίω, καί τῷ μεγάλῳ καί σοφωτάτω πατρί Γρηγορίῳ τῷ Θεολόγῳ, καί τῷ ἁγίῳ Ἀμφιλοχίῳ, καί ἀμφοτέροις τούτοις ἐμμέτρως, καί τῇ ἐν Καρθαγένῃ συνόδῳ. Ἡ δέ λεγομένη ἕκτη σύνοδος, ἡ ἐν τῷ Τρούλλῳ ἐν τῷ ξγ΄ κανόνι αὐτῆς, καί τοῦτό φησι∙ Τά ψευδῶς ὑπό τῶν τῆς ἀληθείας ἐχθρῶν συμπλασθέντα μαρτυρολόγια, ὡς ἄν τούς τοῦ Χριστοῦ μάρτυρας ἀτιμάζοιεν, καί πρός ἀπιστίαν ἐνάγοιεν τούς ἀκούοντας, μή δημοσιευέσθωσαν, ἀλλά πυρί παραδιδόσθωσαν∙ τούς δέ παραδεχομένους, ἤ ὡς ἀληθέσι τούτοις προσέχοντας, ἀναθεματίζομεν. Ἀκολούθως τῷ παρόντι ἀποστολικῷ κανόνι καί ἕτεροι κανόνες διορίζονται μή ἀναγινώσκεσθαι τά τῶν ἀσεβῶν βιβλία, ἀλλά πυρί παραδίδοσθαι. Καί ζήτει τίτ. ιβ΄ τοῦ παρόντος συντάγματος, κεφάλαιον γ΄ καί τά ἐν αὐτῷ. Ἐπεί δέ τινες ἐνόθευσαν εὐσεβῆ συγγράμματα, ἤ καί ὀρθοδόξων ὀνόματα ἐν ὕφει ἑτεροδόξῳ τεθείκασιν, ὡς ὁ αἱρετικός ἐκεῖνος Πάμφιλος ἐποίησε, θεολογικά ἔπη χρυσᾶ, τάς αἱρετικάς φληναφείας τοῦ Χρυσομάλλου κατονομάσας, καί οὕτω τούς ἁπλουστέρους πλανήσας, διορίζεται ὁ κανών καθαιρεῖσθαι τόν τοιαῦτα τελοῦντα ἱερωμένον ἐπί λύμῃ τοῦ λαοῦ. Ζήτει καί τόν τελευταῖον ἀποστολικόν κανόνα, τούς ἡρωϊκούς στίχους τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, καί τῆς ἐν τῷ Τρούλλῳ συνόδου κανόνα ξγ΄ καί μάθῃς ποῖα βιβλία ὀφείλουσιν ὑπό τῶν ὀρθοδόξων ἀναγινώσκεσθαι. Ὁ ἀσεβοῦς βίβλον ἐκκλησιάζων, καθαιρεῖται. Ὁ ἐπ’ ἐκκλησίας ἀναγινώσκων τά τῶν ἀσεβῶν βιβλία ὡς ἅγια, καθαιρείσθω. Ἀπό τά βιβλία, ἄλλα μέν, παρά αἱρετικῶν, καί ἀσεβῶν συγγραφέντα, εἰς ὀνόματα ἁγίων ψευδῶς ἐπεγράφησαν, πρός ἀπάτην καί πλάνην τῶν ἁπλουστέρων: καθὼς εἶναι τό τοῦ κατά Θωμᾶν ὀνομαζόμενον Εὐαγγέλιον, παρά τῶν Μανιχαίων μέν συγγεγγραμμένον, ἐπιγεγραμμένον δέ τῷ τοῦ Ἀποστόλου Θῶμα ὀνόματι∙ αἱ ὀνομαζόμεναι Ἀποκαλύψεις Ἀβραάμ, Ἰσαάκ, Ἰακώβ, καί τῆς Θεοτόκου∙ αἱ τοῦ Χρυσομάλλου φλυαρίαι, τάς ὁποίας ὁ αἱρετικός Πάμφιλος Θεολογικά ἔπη ἐπέγραψε. Καί ἄλλα μυρία τοιαῦτα, τῶν ὁποίων μνείαν κάμνει ὁ Ἅγιος Μελέτιος1 ὁ ὁμολογητής διά στίχων πολιτικῶν, ἐν τῷ κατ’ αὐτόν ὀνομαζομένῳ ἀλφαβηταλφαβήτῳ. Ἄλλα δέ ὀρθόδοξα ὄντα καί εὐσεβῆ, καί παρά ὀρθοδόξων καί ἁγίων συγγεγραμμένα, ἐνοθεύθησαν παρά τῶν αἱρετικῶν ὕστερον: καθὼς ἐνοθεύθησαν ὑπό τῶν κακοδόξων, αἱ τῶν Ἀποστόλων διά Κλήμεντος διαταγαί. Δι’ ὃ καί ἀπεβλήθησαν, ὡς λέγει τοῦτο ἡ στ΄ οἰκουμενική ἐν τῷ β΄ αὐτῆς Κανόνι. Καί τά ἀπόκρυφα Ἡλιοῦ, καί Ἱερεμίου, καί Ἐνώχ, καί ἄλλων ἀκόμη Προφητῶν, καί Πατριαρχῶν.2 Ὅθεν καί ὁ παρών Ἀποστολικός Κανὼν διορίζεται∙ Ὅτι ὅποιος ἤθελε δημοσιεύσῃ, καί βάλῃ νά ἀναγινώσκωνται ἐπ’ Ἐκκλησίας ὡς ἅγια, τά ψευδεπίγραφα βιβλία τῶν ἀσεβῶν, καί κακοδόξων, διά νά βλάψῃ ψυχικῶς τόν κοινόν λαόν καί τούς Κληρικούς, ἂς καθῄρηται. Τά τοιαῦτα γάρ βιβλία πρέπει νά κατακρίνωνται, ἤ τό ὀλιγώτερον νά κατακρύπτωνται, καί ὄχι ἐπ’ Ἐκκλησίας νά ἀναγινώσκωνται. 1Ἅτινα πρός τοῖς εἰρημένοις εἰσί ταῦτα. Ἀποκαλύψεις Ἀδάμ, Λάμεχ∙ Προσευχή Ἰωσήφ τοῦ Παγκάλου∙ Μωσέως ἀποκάλυψις, καί διαθήκη∙ ψαλμοί Ἐλδάδ καί Σολομών∙ ξέναι ῥήσεις Ἠσαίου∙ ἀποκάλυψις Σοφονίου. Ἡ τρίτη τοῦ Ἔσδρα∙ ἀποκαλύψεις τῆς Θεοτόκου, καί Πέτρου, καί Παύλου∙ ἡ ἐπιστολή Βαρνάβα, αἱ περίοδοι τῶν Ἀποστόλων, ἡ βίβλος Ματθαίου, καί Βαρνάβα. Κλήμεντος διδασκαλία∙ αἱ τοῦ Παύλου πράξεις∙ ἡ διδαχή Ἰγνατίου καί Πολυκάρπου, αἱ βίβλοι τῶν μαθητῶν Σίμωνος, Δημᾶ τε, καί Κλεόβου καί Νικολάου. Βιβλία δέ τῶν αἱρετικῶν Μανιχαίων ἕβδομον Εὐαγγέλιον∙ ἡ ἑπτάλογος ἀγάπη∙ ἡ πραγματεία τῶν εὐχῶν, ἤ πραγματεία τῶν Γιγάντων. Εὐαγγέλιον Φιλίππου∙ τά παιδικά τοῦ Χριστοῦ∙ αἱ πράξεις τοῦ Ἀνδρέου. Ὁ δέ ἅγιος Νικηφόρος ἐν τῷ γ΄ καί δ΄ αὐτοῦ Κανόνι (οἵτινες φέρονται ἐν τῷ β΄ τόμῳ τῆς δαψιλεστάτης Συλλογῆς τῶν Κανόνων σελ. 918) λέγει, ὅτι δέν πρέπει νά δεχώμεθα τήν ἀποκάλυψιν Παύλου, καί τά βροντολόγια, καί σεληνοδρόμια, καί καλανδολόγια. Βέβηλα γάρ καί ἀκάθαρτα ταῦτα∙ οὔτε τήν ἀποκάλυψιν Ἔσδρα καί Ζωσιμᾶ∙ καί τά δύω μαρτύρια τοῦ Ἁγίου Γεωργίου∙ (καί τῶν ἁγίων μαρτύρων Κηρύκου καί Ἰουλίτης). Σημείωσαι ὅτι ἡ σοφία τοῦ Σολομῶντος ἐπί τῆς Ἐκκλησίας δημοσίως ἀναγινώσκεται μετά τῶν κανονιζομένων βιβλίων τῆς γραφῆς, διατί κανονικόν βιβλίον ὀνομάζεται ἀπό τόν λ΄ τῆς ἐν Καρθαγ. συνόδου Κανόνα. Προσέτι καί ὁ Ἀθανάσιος ἐν τῇ ἑορταστικῇ αὐτοῦ ἐπιστολῇ τοῖς ἀναγινωσκομένοις βιβλίοις ταύτην συναριθμεῖ. Εἰ δέ τινες ἀπόκρυφον αὐτήν ὀνομάζουσι, κακῶς λέγουσιν, ἐλεγχόμενοι ὑπό τῆς αὐτῆς τοῦ Ἀθανασίου ἐπιστολῆς. Καί ὅρα τήν ὑποσημείωσιν τοῦ πε΄ Ἀποστολικοῦ, ἀλλά δή καί τήν ἑρμηνείαν. Σημείωσαι πρός τούτοις, ὅτι ὁ συγγραφεύς τοῦ συνοδικοῦ βιβλίου γράφει, ὅτι ἡ οἰκουμενική α΄ σύνοδος διά θαύματος ἐγνώρισε τά ἐνδιάθηκα καί κανονικά βιβλία, καί τά ἀπόκρυφα καί νόθα τῶν αἱρετικῶν, βαλοῦσα γάρ ὅλα ὁμοῦ ὑποκάτω εἰς τήν ἁγίαν τράπεζαν, καί παρακαλέσασα τόν Κύριον, ὢ τοῦ θαύματος! τά μέν κανονικά βιβλία εὗρεν ἐπάνω εἰς τήν ἁγίαν τράπεζαν, τά δέ ἀπόκρυφα ὑποκάτω.2Εἶπα πῶς ἐνοθεύθησαν τά ἀπόκρυφα Ἡλιοῦ καί Ἱερεμίου καί Ἐνώχ, καί ἄλλων ἀκόμη Πατριαρχῶν, διατί ἕως εἰς τούς καιρούς τῶν ἁγίων Ἀποστόλων ἤτον ἀνόθευτα καί καθαρά. Δι’ ὅ ὁ μέν Παῦλος, ἀπό μέν τά ἀπόκρυφα τοῦ Ἡλιοῦ ἔλαβε τό ῥητόν ἐκεῖνο ὁποῦ γράφει εἰς τό β΄ κεφ. τῆς πρός Κορινθ. α΄ τό λέγον «Ἀλλά καθὼς γέγραπται, ἃ ὀφθαλμός οὐκ εἶδε, καί οὖς οὐκ ἤκουσε, καί ἐπί καρδίαν ἀνθρώπου οὐκ ἀνέβη, ἃ ἠτοίμασεν ὁ Θεός τοῖς ἀγαπῶσιν αὐτόν». Καθὼς μαρτυρεῖ τοῦτο, πρῶτον μέν Γρηγόριός τις Ἀρχιδιάκονος χρηματίσας Ταρασίου Πατριάρχου, τοῦ θείου τοῦ σοφοῦ Φωτίου, δεύτερον δέ αὐτός ὁ σοφός Φώτιος εἰς τά ζητήματα τά ὀνομαζόμενα Ἀμφιλόχια, παρά τοῦ Γρηγορίου τοῦτο λαβών. Οὐδαμοῦ γάρ ἐν τοῖς σωζομένοις βιβλίοις τῆς ἁγίας γραφῆς τό ῥητόν τοῦτο τοῦ Παύλου οὕτως εὑρίσκεται αὐτολεξεί. Ἀπό δέ τά ἀπόκρυφα τοῦ Ἱερεμίου ἔλαβε τό ῥητόν ἐκεῖνο ὁποῦ ἀναφέρει εἰς τό ε΄ τῆς πρός Ἐφεσίους, τό λέγον, Δι’ ὃ λέγει∙ «ἔγειραι ὁ καθεύδων, καί ἀνάστα ἐκ τῶν νεκρῶν, καί ἐπιφαύσει σοι ὁ Χριστός». Καθὼς καί τοῦτο βεβαιοῖ ὁ ἴδιος Γρηγόριος καί ὁ κριτικώτατος Φώτιος. Ὁ δέ ἀπόστολος Ἰούδας εἰς τήν καθολικήν του ἐπιστολήν μίαν ὁλόκληρον περικοπήν ἀναφέρει ἐκ τῶν ἀποκρύφων τοῦ Ἐνώχ. Οἷον προεφήτευσε δέ καί τούτοις, ἕβδομος ἀπό Ἀδάμ, Ἐνὼχ λέγων∙ «Ἰδού ἦλθε Κύριος ἐν μυριάσιν ἁγίαις αὐτοῦ, ποιῆσαι κρίσιν κατά πάντων, καί ἐξελέγξαι πάντας τούς ἀσεβεῖς αὐτῶν κτ΄» ἦτο δέ καί ἄλλων Πατριαρχῶν ἀπόκρυφα. Δι’ ὅ ὁ δίς ἀνωτέρω μνημονευθείς ἅγιος Μελέτιος ἀναφέρει περί τό τέλος τοῦ ἀλφαβηταλφαβήτου του, ἕνα ῥητόν τοῦ Πατριάρχου Ἀσήρ περί τοῦ θανάτου διαγορεῦον. Ὅτι, δηλαδή ὁ θάνατος εἶναι ἔλεγχος καί ἀπόδειξις τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου. Διατί ἂν ὁ θάνατος ᾖναι καλός τοῦ ἀνθρώπου, ἕπεται ὡς ἐπί τό πλεῖστον νά ᾖναι καί ἡ ζωή του καλή. Ἂν δέ πονηρός, ἕπεται ἀκολούθως νά ᾖναι καί ἡ περασμένη ζωή αὐτοῦ πονηρά καί κακή. Ἄγραφα δέ ταῦτα πάντα τά ἀπόκρυφα ὀνομάζει ὁ Τερτυλλιανός, ὡς μή ὄντα γεγραμμένα εἰς τήν ἁγίαν γραφήν. Οὐ μόνον δέ ἐν τοῖς χρόνοις τῶν Ἀποστόλων, ἀλλά καί ἐν τοῖς χρόνοις Μωσέως τοιαῦτα ἦσαν βιβλία ἀπόκρυφα κατά τόν Ἀπολινάριον. Καί δῆλόν ἐστιν ἀπό ἐκεῖνο τό ἐν τοῖς Ἀριθμοῖς ἀναφερόμενον. Διά τοῦτο λέγεται ἐν βιβλίῳ∙ Πόλεμος τοῦ Κυρίου, τήν Ζωόβ ἐφλόγισε, καί τούς χειμάρρους ἀρνῶν κτ΄. (Ἀριθμ. κα΄14). Ἀναγκαῖον δέ εἶναι νά προσθέσωμεν καί τοῦτο εἰς τήν παροῦσαν ὑποσημείωσιν, ὅτι, τό γ΄ κεφ., τοῦ α΄ τιτλ., τοῦ α΄ βιβλ. τῶν βασιλικῶν θεσπίζει νά καίωνται τά κατά τῶν Χριστιανῶν συγγραφέντα τοῦ Πορφυρίου συγγράμματα, καί τά τοῦ Νεστορίου, καί ὅσα δέν συμφωνοῦν με τάς ἐν Νικαίᾳ καί Ἐφέσῳ συνόδους. Τό δέ κβ΄ κεφάλ., τοῦ α΄ βιβλ., τοῦ α΄ τιτλ. τῶν βασιλικῶν θεσπίζει, ὅτι τά ῥηθέντα βιβλία ἔχοντες, καί ἀναγινώσκοντες, ἐσχάτως τιμωροῦνται. Τό αὐτό κεφ., τοῦ αὐτοῦ τιτλ. καί βιβλ. διορίζει, ὅτι πρέπει νά καίωνται τά κατά τῆς γ΄ Συνόδου γραφέντα ἀπό τόν Νεστόριον∙ καί ὅτι δέν ἔχει ἄδειάν τινα, νά ἔχῃ αὐτά, ἤ νά τά ἀναγινώσκῃ, ἤ νά τά μεταγράφῃ, ἤ νά τά ἐνθυμᾶται ὅλως, ἤ νά τά δέχηται εἰς οἱονδήτινα τρόπον. Ὁ δέ παραβαίνων τόν νόμον τοῦτον, νά διαρπάζηται τά ὑπάρχοντά του ἀπό τόν δῆμον. Τό δέ κεφ., τοῦ αὐτοῦ τιτλ. καί βιβλίου θεσπίζει, ὅτι δέν ἔχει ἄδειάν τινας νά γράφῃ, ἤ νά ἀναγινώσκῃ, ἤ νά ὑπαγορεύῃ, ἤ νά ἔχῃ συγγράμματα κατά τῆς δ΄ Συνόδου, διότι παντοτινά ἐξορίζεται. Καί ὅτι ὅποιος ὑπάγῃ διά νά τά μάθῃ νά πληρώνῃ εἰς τό δημόσιον δέκα λίτρας χρυσίου. Καί ὅτι ὅποιος διδάσκει τά ἐμποδισμένα, ἐσχάτως τιμωρεῖται. Καί ὅτι τά τοῦ Εὐτυχοῦς καί Ἀπολιναρίου συγγράμματα καίονται. Ὅσοι δέ ἄρχοντες καί ὀφφικιάλοι βασιλικοί, καί ἔκδικοι, παραβλέψωσι ταῦτα, δέκα λίτρας χρυσάφι νά ζημιοῦνται. Τό δέ τελευταῖον θέμα τοῦ κζ΄ κεφ., τοῦ αὐτοῦ τιτλ. καί βιβλίου προστάζει, ὅτι τιμωρεῖται ὅποιος δέν φανερώσῃ τά τῶν Μανιχαίων βιβλία διά νά καοῦν. Ἡ δέ ε΄ διάταξις, τοῦ α΄ τιτλ. τῶν Νεαρῶν προστάζει νά κόπτωνται τά χέρια ἐκείνων ὁποῦ ἔχουν βιβλία τοῦ Σεβήρου καί δέν τά καίουν (Παρά Φωτίῳ τιτλ. ιβ΄., κεφ. γ΄). Διά τί ταῦτα πάντα ἀναφέραμεν; ἵνα δείξωμεν, ὅτι, ἂν τῶν αἱρετικῶν τά βιβλία πρέπῃ νά κατακαίωνται, καί ἂν οἱ ἀναγινώσκοντες ταῦτα ἐσχάτως τιμωροῦνται, πόσῳ μᾶλλον, καί ἀσυγκρίτως πόσῳ, πρέπει νά κατακαίωνται τά βιβλία τοῦ ἀθέου Βολτέρου; τά φανεράν ἀθεΐαν διδάσκοντα; τά ἀντιχριστιανικά; τά μιάσματα τοῦ κόσμου; ἡ κοινή πανούκλα καί γάγγραινα, καί ἀπώλεια τόσων ψυχῶν; πόσῳ ἀσυγκρίτως, πρέπει καί νά τιμωροῦνται ἐσχάτως, καί νά ἐξορίζωνται, καί νά διαρπάζωνται τά ὑπάρχοντα των, καί οἱ γράφοντες ταῦτα, καί οἱ τυπώνοντες καί οἱ ἔχοντες, καί ἀναγινώσκοντες, καί οὐχί κατακαίοντες; Ὀρθοδοξότατοι βασιλεῖς! βασιλεῖς, οἱ τό τοῦ Χριστοῦ ἐπικαλούμενοι ὄνομα! μιμηθῆτε τούς ὀρθοδόξους ἐκείνους καί χριστιανικωτάτους βασιλεῖς ὁποῦ τούς νόμους τούτους κατά τῶν Αἱρετικῶν καί Ἑλληνικῶν βιβλίων ἐθέσπισαν. Καί ζῆλον λαβόντες εἰς τήν βασιλικήν σας καρδίαν, διά τόν βασιλεύσαντα ὑμᾶς Κύριον, θεσπίσατε μέ ἤδικτα καί σάκρας καί διπλώματα, Νεαράς καί νόμους σας, νά ἀφανισθοῦν ἀπό τόν κόσμον τά ἄγκριστρα ταῦτα τῆς πλάνης, τά διδασκαλεῖα τῆς ἀθεότητος καί τοῦ αὐτοματισμοῦ. Παρακινεῖ ὑμᾶς εἰς τοῦτο καί ὁ Σοφός καί ὅμοιος ὑμῶν βασιλεύς εἰς τάς παροιμίας του (κεφ. κ΄, 26) λέγων, «λικμήτωρ ἀσεβῶν Βασιλεύς σοφός». Θειότατοι Πατριάρχαι, Ἀρχιερεῖς ἱερεῖς σπουδάσατε διά ἀγάπην Χριστοῦ νά ἐμποδίσητε μέ τελειότητα ἀπό τούς ὑποκειμένους ὑμῖν Χριστιανούς τήν ἀνάγνωσιν τῶν τοιούτων ἀσεβεστάτων βιβλίων. Χριστιανοί ἀδελφοί∙ βλέπετε σᾶς παραγγέλλει ὁ θεῖος Παῦλος (Κολασσ. κεφ. β΄, 8) «βλέπετε μήτις ὑμᾶς ἔσται ὁ συναγωγὼν διά τῆς φιλοσοφίας καί κενῆς ἀπάτης». Ποία δέ εἶναι ἡ φιλοσοφία αὕτη; ἡ Ἐπικούρειος, ἀποκρίνεται Κλήμης ὁ Στρωματεύς (λόγῳ, α΄) ἐπειδή ἀναιρεῖ τήν πρόνοιαν τοῦ Θεοῦ, καί ἐπαινεῖ τήν ἡδονήν. Καί ὁποία ἄλλη ἀκόμη εἶναι τοιαύτη, ἥτις ἐτίμησε τά στοιχεῖα, καί δέν ἔβαλεν ἐπάνω εἰς αὐτά τήν ποιητικήν αἰτίαν, τόν Θεόν δηλ. μήτε ἐφαντάσθη τόν Δημιουργόν. Ὢ πόσον εἶναι ὁμοιοτάτη με τήν παλαιάν τοῦ Ἐπικούρου, ἡ νέα φιλοσοφία τοῦ Βολτέρου! Διά τί αὐτός μή δεχόμενος Ἀποκάλυψιν, καί τόν Θεόν τόν ποιητήν τοῦ παντός καί Δημιουργόν ἀναιρεῖ, καί τήν αὐτοῦ πρόνοιαν ἀνατρέπει. Καί καθὼς ἐπέγραφεν εἰς τάς θύρας τῶν κήπων του ὁ Ἐπίκουρος «ᾧδε τιμᾶται ἡ ἡδονή ὡς ἄκρον ἀγαθόν» (κατά τόν Λαέρτιον), ἔτζι ὁ νέος Ἐπίκουρος καί εἰς τήν ἀρχήν, καί εἰς τό μέσον, καί εἰς τό τέλος, καί πανταχοῦ τῶν βιβλίων του ἐπιγράφει τήν τοιαύτην ἐπιγραφήν. Καί τήν φύσιν μόνην γινώσκει. Καί ἄλλο οὐδέν. Φεύγετε λοιπόν ἀδελφοί ἀπό τήν τοιαύτην φιλοσοφίαν, ἡ ὁποία δέν εἶναι φιλοσοφία, ἀλλά, καθὼς τήν εἶπεν ὁ Παῦλος, κενή ἀπάτη, φιλοσοφία, ἀλογία, κτήνεσι καί ἀλόγοις πρέπουσα, καί ὄχι λογικοῖς∙ σχήματι μόνον καταπλήττουσα, καί πιθανότητι λόγων, κατά τόν θεῖον Δαμασκηνόν, μακράν δέ τῆς ἀληθείας ἀφεστηκυῖα. Ἥτις κοντά ὁποῦ κρημνίζει τούς πειθομένους αὐτῇ εἰς τήν τῆς κολάσεως καταδίκην, τούς κάμνει καί παρομοίους μέ τούς χοίρους, καί τά ἀνόητα ζῶα, ἀρνητάς καί τῆς φύσεως, καί τῆς κτίσεως, καί τῆς πίστεως, καί τῆς λογικότητος. Ἐπειδή καί φύσις, καί κτίσις, καί λόγος, καί γραφή, κηρύττουσι τόν τούτων δημιουργόν, κατά τόν Ἀπόστολον, αὐτοί δέ μόνοι ἀρνοῦνται τοῦτον, καί γίνονται ἀχάριστα κτίσματα, καί κατά τοῦ ἰδίου πλάστου πολέμια. Πρέπει δέ προσέτι νά ἠξεύρωμεν, ὅτι, Γεώργιος ὁ Σουγδουρῆς ἐν τῷ προοιμίῳ εἰς τόν βίον τοῦ προφήτου Ἠλιοῦ ἀπαριθμεῖ νόθα καί ταῦτα. Τήν δευτέραν Ἀποκάλυψιν Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου, ἥτις ἀρχινᾷ, Ἄκουσον ὢ δίκαιε Ἰωάννη. Τόν λόγον εἰς τήν κοίμησιν τῆς Θεοτόκου τοῦ αὐτοῦ Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου (ὅς τις φαίνεται νά ᾖναι ὁ ἴδιος ἐκεῖνος, ὁποῦ παρ’ ἄλλοις ἐπιγράφεται, Ἰωάννου Θεσσαλονίκης)∙ καί τήν ἐπιστολήν, ὁποῦ ἔπεσεν ἀπό τούς Οὐρανούς, ὡς λέγουν τινές, διά τήν ἁγίαν Κυριακήν. Ἔτι καθὼς πρέπει νά ἀποβάλλωμεν τά Αἱρετικά βιβλία, ἔτζι πρέπει νά ἀποβάλλωμεν καί τά Ἐρωτικά βιβλία, καθὼς εἶναι τοῦ Ἐρωτοκρίτου, τῆς Ἐρωφίλης, τῆς Βοσκοπούλας, καί ἄλλων. Ὁμοίως καί τά γελωτοποιά, καί ἄσεμνα. Καθὼς εἶναι ἡ Χαλιμᾶ, ὁ Μπερτόλδος, τοῦ Σπανοῦ ἡ φυλλάδα, καί τοῦ Γαϊδάρου, καί τά ὅμοια. Διά τί, κατά τόν Ἀποστολικόν τοῦτον Κανόνα, λύμην καί βλάβην προξενοῦσιν εἰς τάς ψυχάς τῶν Χριστιανῶν. Καί ὅσοι γράφουν, ἤ τυπώνουν, ἤ ἀγοράζουν, ἤ διαβάζουν, ἤ ἀκούουν αὐτά, βαρέως ἁμαρτάνουσι, καί ἂς διορθωθοῦν. Ἀνάγνωθι καί τόν β΄ καί γ΄ Κανόνα τοῦ Νικηφόρου ἐν τῇ προσθήκῃ.
