Ὁ ἀκρωτηριάσας ἑαυτόν μή γινέσθω κληρικός· αὐτοφονευτής γάρ ἐστιν ἑαυτοῦ, καί τῆς τοῦ Θεοῦ δημιουργίας ἐχθρός.
(βλ. σχολιασμό του κανόνα στον 24ο Αποστόλων) (βλ. σχολιασμό του κανόνα στον 24ο Αποστόλων) (βλ. σχολιασμό του κανόνα στον 24ο Αποστόλων) Ὁ μέν ἀνωτέρω εἰρημένος Κανών ὁρίζει διά τούς εὐνουχισθέντας στανικῶς, ὁ δέ παρὼν διά τούς εὐνουχισθέντας θεληματικῶς, λέγων. Ὅποιος ἤθελεν εὐνουχίσῃ τόν ἑαυτόν του μέ τό θέλημά του, ὑγιής ὤν, ἤ μέ τά χέρια του, ἤ βάλλῃ ἄλλον καί τόν εὐνουχίση, ἂς μήν γίνεται Κληρικός∙1 ἐπειδή αὐτός εἶναι μοναχός του φονεύς τοῦ ἑαυτοῦ του, καί ἐχθρός τῆς δημιουργίας τοῦ Θεοῦ. Διότι ὁ μέν Θεός ἐδημιούργησεν αὐτόν ἄνδρα μέ ὅλα τά παιδογόνα μόρια∙ αὐτός δέ ἐκβάλλοντας αὐτά, μεταβάλλει τόν ἑαυτόν του εἰς μίαν ἀλλόκοτον, καί παράξενον φύσιν: ἐπειδή, οὔτε ἄνδρας εἶναι, διατί δέν δύναται νά ἐνεργήσῃ τά τῶν ἀνδρῶν, καί νά γεννήσῃ, ὅμοιον αὐτῷ ἄνθρωπον∙ οὔτε πάλιν γυνή, διότι δέν δύναται τά τῶν γυναικῶν τά πάθη, ἤτοι νά ἐγγαστρωθῇ, καί νά γεννήσῃ ὡς αἱ γυναῖκες, ἀλλά τρόπον τινά εἶναι ἕνα τρίτον τέρας, καί ὡσάν νά εἰπῇ τινάς, εἶναι μέσον ἀνδρῶν καί γυναικῶν∙ ὅρα καί τήν ἑρμηνείαν τοῦ κα΄ Ἀποστολικοῦ. 1Ἐπειδή μερικοί κακόφρονες αἱρετικοί καί μάλιστα οἱ Οὐαλήσιοι ἀκούοντες τόν Κύριον νά λέγῃ ἀνίσως ὁ ὀφθαλμός σου ὁ δεξιός σέ σκανδαλίζη, ἔκβαλε αὐτόν∙ ὁμοίως καί ἐάν ἡ χείρ σου, ἤ ὁ ποῦς σου ὁ δεξιός σκανδαλίζωσί σε ἔκκοψον αὐτά, κακῶς καί σφαλερῶς ἐξήγησαν τό ῥητόν. Ὅθεν καί ἔλεγαν, ὅτι πρέπει τινάς νά ἀκρωτηριάζη, καί νά κόπτῃ τά μέλη ἐκεῖνα, ὁποῦ τόν παρακινοῦσιν εἰς ἁμαρτίαν, καθὼς ὁ θεῖος Ἐπιφάνειος τούς τοιούτους ἀναφέρει αἱρετικούς. Διά τοῦτο λοιπόν ὅσοι τοιοῦτοι εὑρεθοῦν, ὁποῦ νά ἀκρωτηριάζουν τά μέλη τοῦ σώματος των, ὑγιεῖς ὄντες, ὑποκείμενοι εἶναι καί αὐτοί εἰς τόν ἐπιτίμιον τοῦ παρόντος Ἀποστολικοῦ Κανόνος, καθὼς εἶναι καί ἐχθροί τῆς δημιουργίας τοῦ Θεοῦ. Ἐπειδή τά ἀνωτέρω λόγια τοῦ Κυρίου δέν νοοῦνται κατά τό γράμμα, ἀλλά ἐξηγοῦνται τροπολογικῶς. Ἤτοι, ἐάν ἔχωμεν συγγενεῖς, ἤ φίλους τόσον πολλά οἰκείους καί ἀγαπητούς εἰς ἡμᾶς, καθὼς εἶναι τά μέλη τοῦ σώματος μας, πρέπει νά ἀποκόπτωμεν ἀπολόγου μας τήν τοιαύτην προσπάθειαν καί φιλίαν, προτιμῶντες τήν τοῦ Θεοῦ ἀγάπην, καί τήν σωτηρίαν τῆς ἡμετέρας ψυχῆς, καθὼς ὁ θεῖος Χρυσόστομος, ὁ Θεοφύλακτος, ὁ Ἐπιφάνειος, καί ἄλλοι πατέρες ἐξηγοῦσι τό τοιοῦτον ῥητόν. Σημείωσαι δέ, ὅτι τούς εὐνούχους, ὁ μέν Θεολόγος Γρηγόριος ὀνομάζει, ἐν γυναιξίν ἄνδρας, καί ἐν ἀνδράσι γυναῖκας. Ὁ δέ μέγας Βασίλειος (ἐπιστολ. πρός Συμπλικίαν) τό γένος τῶν εὐνούχων καλεῖ, ἄτιμον, πανώλεθρον ἄνανδρον, σιδηροκατάδικον, καί ἄλλα πολλά, προσθέτων ὅτι, οὐδέ εἰς μαρτυρίαν εἶναι ἀξιόπιστον. Ὁ δέ θεῖος Ἀπόστολος, κατάρας ὑπεύθυνον κρίνει, ἐκεῖνον ὁποῦ εὐνουχίσῃ τόν ἑαυτόν του. Οὕτω γάρ καταρᾶται τούς ἀναστατοῦντας τούς Γαλάτας, «ὄφελον καί ἀποκόψονται (ἤτοι εὐνουχισθήσονται, ὡς ἑρμηνεύει ὁ Χρυσόστομος καί ὁ Θεοφύλακτος) οἱ ἀναστατοῦντες ὑμᾶς. (Γαλάτ. ε΄ 12).
