Ἐάν δέ χωρισμόν ὑπομείνωσί τινες, ἐπιτιμηθέντες πταισμάτων ἕνεκα, εἶτα μέλλωσι τελευτᾷν κατηχούμενοι ὄντες, βαπτιζέσθωσαν καί μή ἀποδημείτωσαν τῶν ἀνθρωπίνων ἀμέτοχοι τῆς χάριτος, ἤγουν ἀκοινώνητοι. Δοκεῖ γάρ προσέχειν καί τοῦτο τοῖς τῆς ἐκκλησίας θεσμοῖς. Προσείπατε τήν παρ᾿ ὑμῖν ἀδελφότητα. Ὑμᾶς ἡ σύν ἡμῖν ἐν Κυρίῳ προσαγορεύει.
Τό ἀκοινώνητον ἐνταῦθα ὁ ἅγιος, οὐ μόνον περί τῆς ἁγίας μεταλήψεως λέγει, οὐ γάρ ἀξιωθήσεται τῶν θείων μυστηρίων πρό τοῦ βαπτίσματος, ἀλλά καί περί αὐτοῦ φησί τοῦ βαπτίσματος. Ἐπεί πρό τοῦ βαπτισθῆναι, οὐδέ τῆς μετά τῶν πιστῶν συστάσεως τεύξεται, ἥτις καί αὐτή κοινωνία ἐν διαφόροις εἴρηται κανόσι∙ διό καί τό, δοκεῖ γάρ προσέχειν καί τοῦτο τοῖς τῆς ἐκκλησίας θεσμοῖς, προσέθετο∙ καί τοῦτο γάρ, φησί, νόμιμον καί ἐκκλησιαστικόν ἐστι, τό μή συνίστασθαι τοῖς πιστοῖς ἐν ταῖς εὐχαῖς διόλου τούς κατηχουμένους, ἤ τούς ἐπιτετιμημένους. Ἐάν χωρισθῶσί τινες ἐπιτιμηθέντες ἐπί πταίσμασιν, εἶτα τελευτᾷν μέλλωσιν ὄντες κατηχούμενοι, βαπτιζέσθωσαν, καί μή τελευτάτωσαν ἀκοινώνητοι, καί τῆς θείας ἀμέτοχοι χάριτος. Ὁ παρών κανών διορίζει, ὅτι, ἄν τινες κατηχούμενοι, διά ἁμαρτήματα ὁποῦ ἔπραξαν, ἐπιτίμιον ἔλαβον διά νά χωρισθοῦν ἀπό τούς ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ προσευχομένους Κατηχουμένους, καί ἔξω τοῦ Νάρθηκος νά ἐξωσθοῦν. Οὗτοι, ἐάν κινδυνεύουν νά ἀποθάνουν, ἂς βαπτίζωνται, διά μήν ἀποθάνουν ἀμέτοχοι τῆς θείας χάριτος τοῦ Βαπτίσματος, καί ἀκοινώνητοι, ἤτοι χωρίς νά λάβουν καί τήν μετά τῶν πιστῶν κοινωνίαν ἐν ταῖς προσευχαῖς, καί τήν κοινωνίαν τῶν μυστηρίων. Φανερόν γάρ εἶναι, ὅτι οὗτοι εὐθύς ὁποῦ βαπτισθοῦν, πρέπει και νά κοινωνήσουν τά θεῖα μυστήρια. Ἐπειδή τοῦτο τό νά βαπτίζωνται οἱ κατηχούμενοι ἐν κινδύνῳ θανάτου,1 καί τό νά κοινωνοῦν ἀφ’ οὗ βαπτισθοῦν, οἰκεῖον καί ἁρμόδιον εἶναι εἰς τούς κανόνας τῆς ἐκκλησίας, ταὐτόν εἰπεῖν, εἶναι νόμιμον καί κανονικόν. Καί ὅρα τόν ιγ΄ καί ιδ΄ τῆς α΄ καί τόν ιβ΄ τῆς ἐν Νεοκαισαρείᾳ. 1Ἐκεῖνο δέ ὁποῦ λέγει ὁ Βαλσαμών, ὅτι νόμιμον καί κανονικόν ἐννοεῖ ὁ κανὼν ἐδῶ τό νά μή στέκωνται οἱ κατηχούμενοι, ἤ οἱ ἐπιτιμώμενοι, μαζή μέ τούς πιστούς ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ, καί νά συμπροσεύχωνται ἐν ὅλῃ τῇ λειτουργίᾳ, τοῦτο ὀρθόν μέν εἶναι καθ’ ἑαυτό, ἀνάρμοστον δέ καί ἀκατάλληλον, ὅσον εἰς τήν ἔννοιαν καί σύμφρασιν τοῦ κανόνος.
