Μή τοίνυν καταδεξώμεθα συναπόλλυσθαι τοῖς τοιούτοις, αλλά φοβηθέντες τό βαρύ κρίμα καί τήν φοβεράν ἡμέραν τῆς ἀνταποδόσεως τοῦ Κυρίου πρό ὀφθαλμῶν λαβόντες, μή θελήσωμεν ἀλλοτρίαις ἁμαρτίαις συναπόλλυσθαι. Εἰ γάρ μή ἐπαίδευσεν ἡμᾶς τά φοβερά τοῦ Κυρίου, μηδέ αἱ τηλικαῦται πληγαί εἰς αἴσθησιν ἡμᾶς ἤγαγον, ὅτι διά τήν ἀνομίαν ἡμῶν ἐγκατέλιπεν ἡμᾶς ὁ Κύριος καί παρέδωκεν εἰς χεῖρας βαρβάρων καί ἀπήχθη αἰχμάλωτος εἰς τούς πολεμίους ὁ λαός καί παρεδόθη τῇ διασπορᾷ, διότι ταῦτα ἐτόλμων οἱ τό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ περιφέροντες, εἰ μή ἔγνωσαν, μηδέ συνῆκαν, ὅτι διά ταῦτα ἤλθεν ἐφ᾿ ἡμᾶς ἡ ὀργή τοῦ Θεοῦ· τίς ἡμῖν κοινός πρός τούτους λόγος; Ἀλλά διαμαρτύρεσθαι αὐτοῖς καί νυκτός καί ἡμέρας καί δημοσίᾳ καί ἰδίᾳ ὀφείλομεν, συνεπάγεσθαι δέ αὐτῶν ταῖς πονηρίαις μή καταδεχώμεθα, προσευχόμενοι μάλιστα μέν κερδῆσαι αὐτούς καί ἐξελέσθαι τῆς παγίδος τοῦ πονηροῦ. Ἐάν δέ τοῦτο μή δυνηθῶμεν, σπουδάσωμεν τάς γοῦν ἑαυτῶν ψυχάς τῆς αἰωνίου κατακρίσεως περισώσασθαι.
Ταῦτα παραινετικά ῥήματά εἰσι πρός τούς ἀρχιερεῖς, καί πάντας τούς δυναμένους δεσμεῖν καί λύειν∙ παρακαλεῖ γάρ αὐτούς μιή συναινεῖν τοῖς ἀμαρτάνουσι, μηδέ ἀνέχεσθαι τήν κοινωνίαν τῶν ἐπιμενόντων ταῖς ἀμαρτίαις, κἀντεῦθεν τούτοις συναπόλλυσθαι, ἀλλά διηνεκῶς νουθετεῖν αὐτούς χάριν τοῦ ἀποστῆναι τοῦ κακοῦ, καί προσεύχεσθαι ὑπέρ τῆς σωτηρίας τούτων. Εἰ δέ πολλάκις μή δυνηθῆτε, φησί, διορθώσασθαι τούτους, σπουδάσατε ἐαυτούς ἐκ τούτων ἀποξενῶσαι, καί οὕτω περισωθείητε καί ἐκ τῆς αἰωνίου κολάσεως. Οὗτος ὁ Κανὼν παραινετικός ἐστι πρός τούς Ἀρχιερεῖς, καί πνευματικούς, προσκαλῶν αὐτούς, καί λέγων. Τό λοιπόν πρέπει ἡμεῖς οἱ τῶν ψυχρῶν οἰκονόμοι νά φοβηθῶμεν τήν κρίσιν, καί ἀνταπόδοσιν τοῦ Κυρίου, νά μήν συγκολαζώμεθα μέ τάς ξένας ἁμαρτίας τῶν τοιούτων ἀμετανοήτων, καί ἀδιορθώτων ἁμαρτωλῶν, μεταχειριζόμενοι εἰς αὐτούς ὑπερβολικήν συγκατάβασιν. Διότι, ἀνίσως οἱ τάς τοιαύτας ἁμαρτίας τολμῶντες νά κάμνουν Χριστιανοί. Δι’ αὐτάς ἐγκατελείφθησαν ἀπό τόν Θεόν, καί ἐσκλαβώθησαν εἰς τούς βαρβάρους, καί εἰς αἴσθησιν νά ἔλθουν δέν ἐδυνήθησαν, οὔτε ἐγνώρισαν, ὅτι διά τάς ἀνομίας αὐτῶν ἦλθον εἰς αὐτούς ἡ τόσον μεγάλη πληγή, καί ἡ τόση ὀργή τοῦ Θεοῦ∙ ἄν, λέγω, τόσα κακά δέν ἐδυνήθησαν νά διορθώσουν αὐτούς, ποίαν λοιπόν κοινωνίαν θέλομεν ἔχει ἡμεῖς μέ τοιοῦτον λαόν σκληροτράχηλον; βέβαια οὐδεμίαν. Ὅθεν χρέος μέν ἔχομεν νά τούς διδάσκωμεν, καί νά τούς ἐλέγχωμεν καθημερινῶς, καί κοινῶς, καί κατ’ ἰδίαν, καί νά παρακαλοῦμεν τόν Θεόν διά νά τούς ἐλευθερώσῃ ἀπό τήν παγίδα τοῦ διαβόλου∙ ἂν δέ, δέν δυνηθῶμεν αὐτούς νά ἐλευθερώσωμεν, πρέπει νά μή συγκρημνιζώμεθα καί ἡμεῖς μέ τάς πονηρίας των. Ἀλλά κᾂν τόν ἑαυτόν μας νά σπουδάσωμεν διά νά λυτρώσωμεν ἀπό τήν αἰώνιον κόλασιν.1 1Σημείωσαι, ὅτι ὁ Ζωναρᾶς καί ὁ Βλάσταρις θέλουσι νά τελειώνουν οἱ κανόνες τοῦ Βασιλείου ἕως τοῦ πε΄ τούτου κανόνος. Τά δέ ἑξῆς ἀκόλουθα κανονικά, ἐκ τῶν ἐπιστολῶν αὐτοῦ ὀνομάζουσιν, ὡς καί ἐν τῇ τοῦ Παρισίου ἐκδόσει, ἀριθμοῦνται οἱ κανόνες τοῦ Βασιλείου, ἴσοι δηλαδή μέ τούς τῶν ἁγίων Ἀποστόλων. Ἐπειδή ὅμως οἱ πε΄ Κανόνες οὗτοι, ἐπιστολαί εἰσιν, ὡς καί αἱ ἀκόλουθοι, διά τοῦτο ἡμεῖς καί τάς ἀκολούθους ἐπιστολάς, κανόνας ἐπεγράψαμεν, ὡς καί τάς προλαβούσας, διά τό προχειρότερον.
