Ἡ τῆς ἀπειρημένης συγγενείας εἰς γάμον ἀνθρώπων σύστασις, εἰ φωραθείη, ὡς ἐν ἁμαρτήμασιν ἀνθρώπων γινομένη, τά τῶν μοιχῶν ἐπιτίμια δέξεται.1 (ΠΗΔΑΛΙΟΝ)
Ἐάν γάμον τις συστήσηται ἐπί συγγενές πρόσωπον, πρός ὅ ἀπηγόρευται συνιστᾷν γάμον, τῷ τῆς μοιχείας ἐπιτιμίῳ κολασθήσεται, διασπωμένου καί τοῦ γάμου. Ἀνάγνωθι τό κθ΄ κεφ., τοῦ θ΄ τίτλου τοῦ παρόντος συντάγματος, καί τό β΄ κεφ., τοῦ ιγ΄ τίτλου, καί βιβλίου ξ΄, τίτλου λζ΄, κεφ. οζ΄ λέγον∙ Οἱ πρός γάμον συναπτόμενοι, ἤ ἄλλως σαρκικῶς συμπλεκόμενοι ἐξάδελφοι, καί οἱ ἐξ αὐτῶν τικτόμενοι παῖδες καί μόνον, ἤ καί πατήρ καί υἱός πρός μητέρα καί θυγατέρα, ἤ δύο ἀδελφοί εἰς δύο ἀδελφάς, ἤ δύο ἀδελφοί εἰς μητέρα καί θυγατέρα, ἤ ἀνεψιός εἰς τήν γεγενημένην τοῦ θείου γυναῖκα, ἤ θεῖος εἰς τήν γεγενημένην τοῦ ἀνεψιοῦ γυναῖκα, πρός τῷ χωρισμῷ καί τυπτέσθωσαν∙ καί ταῦτα μέν οὕτως. Ἐπεί δέ εἰς τήν ἑρμηνείαν τοῦ β΄ κεφ., τοῦ ιγ΄ τίτλου τοῦ παρόντος συντάγματος παρεδηλώσαμεν μετά τῶν ἄλλων, ὅτι γέγονε μέν πρόσταγμα βασιλικόν κωλύον τόν αὐτόν καί ἕνα δυσί δευτέραις ἐξαδέλφαις νομίμως συνάπτεσθαι, οὐκ ἔφθασε δέ καταστρωθῆναι, ἀλλά καί ἡ ἐκκλησία κωλύει τόν τοιοῦτον γάμον, ὀφείλεις Εἰ δέναι, ὅτι μετά τό γράψαι ἡμᾶς ταῦτα, γέγονεν εἰς τήν ἐφηριερίαν τοῦ ἁγιωτάτου καί οἰκουμενικοῦ πατριάρχου κυροῦ Θεοδοσίου, κατά τήν λ΄ τοῦ Ἰουλίου μηνός τῆς ιβ΄ Ἰνδικτιῶνος, σημείωμα συνοδικόν ἔχον κατά ῥῆμα οὕτως∙ Ὁ ἱερώτατος μητροπολίτης Ἄπρω, ὁ ἀδελφός καί συλλειτουργός τῆς ἡμῶν μετριότητος, Ῥωμανός ὁ Άρτάβασδος, ἔγγραφον προκομίσας συνοδικῶς, τάδε κατά ρῆμα διαλαμβάνον∙ Κόρη τις Εἰρήνη, καλουμένη ἔλαβεν εὐχήν μνηστείας μετά τινος Ἰωάννου, δεκαετής οὖσα τότε τήν ἡλικίαν∙ λαληθείσης δέ τῆς περί τούτου ἀθεμίτου μνηστείας, γέγονε σημείωμα δικαστικόν ἐπιτρέπον διαζυγῆναι τούς τάχα μνηστευσαμένους διά τό εἶναι τήν μνηστείαν, ὡς εἴρηται, παράνομον. Βούλεται γοῦν σήμερον ἡ Εἰρήνη νομίμως συναφθῆναι τῷ Θεοδώρῳ, δευτέρῳ ὄντι ἐξαδέλφῳ τοῦ Ἰωάννου, καί ἐρωτᾷ, εἰ ἔχει τινά παρεμποδισμόν∙ ἠξίωσε τήν ἡμῶν μετριότητα καί τήν Ἱεράν ἀδελφότητα μαθεῖν, εἴπερ οὐκ ἔχει κωλύμην τινά τό περί οὗ γέγονεν ἡ γραφή συνάλλαγμα. Ἤκουσεν οὖν ἐξ αὐτῆς καί ἐκ τῆς παρουσιαζούσης τῶν ἀδελφῶν ὁμηγύρεως, ὅτι τό τοιοῦτο συνάλλαγμα πανταχόθεν ἀκώλυτον ἐστίν. Ἐπεί γάρ ἡ μετά τοῦ Ἰωάννου τελεσθεῖσα μνηστεία ὡς ἀνυπόστατος λέλυται, διά τήν τῆς Εἰρήνης ἀνηβότητα, καλῶς ἡ Εἰρήνη δευτέρῳ ἐξαδέλφῳ αὐτοῦ κατά νόμον γάμου συζευχθήσεται∙ οὔτε γάρ συγγενικόν πρόσωπον τήν Εἰρήνην λογίσεται ὁ Θεόδωρος, οὔτε τοῖς ἐξ ἀγχιστείας δεσμοῖς καί ὅροις συσφίγγεται, διά τό ὑπερβῆναι τόν ἐξ ἀγχιστείας ἕκτον βαθμόν. Κανὼν ξη΄. Ὁ ἀπειρημένος ἐν συγγενείᾳ γάμος, κατά μοιχόν. Ὅστις κεκώλυται λαβεῖν νόμῳ γάμου γυναῖκα διά τήν συγγένειαν, οὗτος, εἰ ἁμαρτήσει εἰς αὐτήν, τά τῶν μοιχῶν ἐπιτίμια δέξεται. Ἐπεί δέ διάφορά εἰσι τά ἐπιτίμια τῶν ὑποπιπτόντων τῷ τῆς μοιχείας κρίματι, πρός τήν ἐγγύτητα τῆς συγγενείας δέχεται ταῦτα. Αὐτίκα γάρ, ὡς ὁ ἑβδομηκοστός ἕβδομος κανὼν καί ὁ ἑβδομηκοστός ὄγδοος διαλαμβάνουσιν, ὁ τήν νόμιμον αὐτοῦ γυναῖκα καταλιπὼν, καί ἑτέραν ἀγόμενος, καί ὁ δύο ἀδελφάς κατά διαφόρους καιρούς λαβὼν εἰς συνοικέσιον, τῷ τῆς μοιχείας ὑπόκεινται κρίματι, ἀλλ᾽ οὐκ ἐπιτιμῶνται ὡς ὁ μοιχεύσας μετά ὑπάνδρου ἐπί πεντεκαίδεκα ἔτεσιν, ἀλλ᾽ ἐπί ἑπταετίαν τῆς κοινωνίας εἴργονται, ἐνιαυτόν προσκλαίοντες, διετίαν ἐπακροώμενοι, τριετίαν ὑποπίπτοντες, καί τῷ ἑβδόμῳ συνιστάμενοι τοῖς πιστοῖς. Γενικῶς ὁ κανὼν οὗτος ἐπιτιμᾷ κάθε γάμον ὁποῦ γένῃ εἰς συγγενές πρόσωπον, ἐμποδισμένον ὑπό τοῦ νόμου, μέ τό ἐπιτίμιον τῶν μοιχῶν, χωριζομένου δηλονότι τοῦ τοιούτου γάμου πρότερον, καί οὕτως ἐπιτιμωμένου. Φαίνεται δέ, ὅτι μέ τό ἐλαφρότερον ἐπιτίμιον τῆς μοιχείας τῶν πρό αὐτοῦ πατέρων, ἐπιτιμᾷ ὁ Βασίλειος ἐδῶ τούς ἀθεμίτους γάμους, ἤτοι ἑπτά μόνον χρόνους (περί οὗ ὅρα τόν κ΄ τῆς ἐν Ἀγκύρᾳ, καί κβ΄ τοῦ αὐτοῦ Βασιλείου) καί ὄχι μέ τό ἐδικόν τοῦ βαρύτερον, εἰς ιε΄ δηλ. χρόνους. Ἐπειδή προϊὼν εἰς τόν οη΄ αὐτοῦ κανόνα, ἑπτά χρόνους κανονίζει τόν δύω ἀδελφάς λαμβάνοντα. 1Ἐν ἄλλοις δέ Κώδηξιν ἄλλως εὑρίσκεται ὁ παρών κανών. Ἤτοι «Ἐάν γάμον τις συστήσηται ἐπί συγγενές πρόσωπον, πρός ὅ ἀπηγόρευται συνιστᾷν γάμον, τῷ τῆς μοιχείας ἐπιτιμίῳ κολασθήσεται, διασπώμενος καί τοῦ γάμου».
