Περί δέ τῶν δύο ἀδελφάς γαμούντων ἤ ἀδελφοῖς δυσί γαμουμένων, ἐπιστολίδιον ἡμῖν ἐκπεφώνηται, οὗ τό ἀντίγραφον ἀπεστείλαμέν σου τῇ εὐλαβείᾳ. Ὁ δέ ἀδελφοῦ ἰδίου γυναῖκα λαβών, οὐ πρότερον δεχθήσεται πρίν ἀποστῆναι αὐτῆς.
Τό ἐπιστολίδιον, ὃ λέγει ὁ ἅγιος, πρός Διόδωρον, ἀπεστάλη, ἀπαγορεῦον τό τελευτησάσης τῆς γυναικός τίνι τήν ἀδελφἡν ἐκείνης εἰς γάμου κοινωνίαν αὐτόν ἄγεσθαι, καί ἐκ πολλῶν καί γενναίων λογισμῶν τοῦτο κατασκευάζον, ὅπερ ἐν τῷ οἰκείῳ τόπῳ ἐξηγηθήσεται. Ὅς δέ τήν γυναῖκα τοῦ ἀδελφοῦ ἔλαβεν, ἐκείνου δηλαδή τελευτήσαντος, οὐ δεχθήσεται ὡς μετανοῶν, εἰ μή αὐτήν ἀποπέμψεται, καί λύσει τόν ἄθεσμον γάμον. Καί τό τῆς αἱμομιξίας ἁμάρτημα, μετά ἀπόστασιν τοῦ κακοῦ, ὑπό τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἰατρείας θεραπεύεται, ὥσπερ καί τά ἄλλα ἁμαρτήματα. Ἐρωτηθείς οὖν ὁ ἅγιος, τί χρή γίνεσθαι εἰς τούς συμφθαρέντας δυσίν ἀδελφαῖς, καί τό ἀνάπαλιν, εἴπεν, ὡς περί τῶν τοιούτων ἔγραψα ἐπιστολίδιον. Ἔστι δέ τοῦτο, τό πρός Διόδωρον, καί ἔκεῖθεν δηλοῦται τό ποιητέον∙ τέως δέ ὀφείλουσιν οἱ τοιοῦτον γάμον ἀθέμιτον συναλλάξαντες, ἀποστῆναι τοῦ κακοῦ, καί οὕτως ἐρωτᾷν τά περί τῆς θεραπείας. Ἀνάγνωθι οὖν τήν πρός Διόδωρον ἐπιστολήν, καί τά ἐν αὐτῇ, καί τό β΄ κεφ., τοῦ ιγ΄ τίτλ. τοῦ παρόντος συντάγματος, Ἀδελφόν ἀδελφοῦ γυναῖκα ἔχειν, ἀδύνατον. Σαφής. Ἡ ἐπιστολή ὁποῦ ἀναφέρει ὁ παρών κανών, εἶναι ἡ πρός Διόδωρον Ἐπίσκοπον, ἥτις εἶναι κανών πζ΄ τοῦ αὐτοῦ Βασιλείου. Ἐν ἐκείνῃ γάρ ἐμποδίζει ὁ Ἅγιος μέ γενναίους λογαριασμούς, καί μέ τάς ἐκ τοῦ νόμου μαρτυρίας, ὅτι δέν πρέπει ἕνας καί ὁ αὐτός νά παίρνῃ τῆς ἀποθανούσης γυναικός του τήν ἀδελφήν. Ταὐτόν εἰπεῖν, δύω ἀδελφάς. Οὔτε μία καί ἡ αὐτή γυναῖκα νά λαμβάνῃ τόν ἀδελφόν τοῦ ἀποθανόντος ἀνδρός της. Ὅποιος δέ εἰς τοιοῦτον ἄθεσμον γάμον περιπέσῃ, δέν θέλει δεχθῇ εἰς μετάνοιαν, ἂν πρῶτον δέν χωρίσῃ αὐτόν. Ὅρα καί τόν ιθ΄ Ἀποστολικόν.
