Ὁμοίως ἤρεσεν, ἵνα, ὁστισδήποτε τῶν ἐπισκόπων, δι᾽ ἀνάγκην τῆς παρθενικῆς σωφροσύνης κινδυνευούσης, ὅτε, ἤ ἐραστής δυνατός, ἤ ἅρπαξ τίς ἐστιν ἐν ὑποψίᾳ, ἤ ἔτι μήν ὑπό τινος θανατηφόρου κινδύνου αὕτη αἴσθηται νυχθεῖσα, παρακαλούντων ἤ τῶν γονέων αὐτῆς, ἤ ὧν τῇ φροντίδι ἀνάκειται, διά τό μή χωρίς τοῦ σχήματος τελειωθῆναι, καλύψῃ παρθένον, ἤ ἐκάλυψεν, ἐντός κείρας ἐνιαυτῶν εἰκοσιπέντε, μηδέν τόν τοιοῦτον βλάψῃ ἡ περί τούτου τοῦ ἀριθμοῦ τῶν ἐνιαυτῶν κατασταθεῖσα σύνοδος.
Ἐν ἕκτῳ κανόνι τῆς συνόδου ταύτης ὥρισται, καθιέρωσιν κορῶν ἀπό πρεσβυτέρων μή γίνεσθαι, καί ἐν μδ΄, ὥστε τάς ἱεράς παρθένους, ὅτε τῶν πατέρων χωρίζονται, ἐξ ὧν ἐφυλάττοντο, τῇ τοῦ ἐπισκόπου, ἤ, αὐτοῦ ἀπόντος, τῇ τοῦ πρεσβυτέρου προνοίᾳ ταῖς τιμιωτέραις γυναιξί παρατίθεσθαι∙ ἔθος γάρ ἦν προσάγεσθαι ταῖς ἐκκλησίαις κόρας, καί καθιεροῦσθαι, ἀντί τοῦ, ἀνατίθεσθαι τῷ Θεῷ, ὑπισχνουμένας παρθενεύειν ὥστε ἐν τῇ ἁρμοδίᾳ ἡλικίᾳ καί διακονίσσας χειροτονεῖσθαι αὐτάς. Εἰ οὖν τοιαύτης παρθένου ἀνατεθειμένης Θεῷ ἠράσθη τις δυνατόν, ἤ ὑποψία ἦν ἁρπαγῆναι αὐτήν παρά τινος ἀκολάστου, καί κίνδυνος ἐπήρτητο τῇ σωφροσύνῃ αὐτῆς, ἤ θανεῖν ἐκινδύνευε, καί ἐδέετο ἐκείνη τε καί οἱ προσήκοντες αὐτῇ, μή χωρίς τοῦ σχήματος τελειωθῆναι αὐτήν, ἄδεια ἐδόθη τοῖς ἐπισκόποις καλύπτειν τήν παρθένον, ἤγουν τό σχῆμα αὐτήν ἐνδύειν καί πρό τοῦ κε΄ ἐνιαυτοῦ, ἵνα ἤ τούς ἀκολάστους ἐκφύγῃ, ὡς τελεσθεῖσα, ἤ μή τῆς παρούσης ἀτέλεστος ἐξέλθῃ ζωῆς, καί μή βλάπτεσθαι τούς ἐπισκόπους ἐκ τοῦ μή τηρηθῆναι τόν καιρόν, ὃν περί τῶν τοιούτων παρθένων ἡ σύνοδος ὥρισε. Καθιεροῦσθαι μέν παρθένους διαλαμβάνει ὁ ἕκτος κανὼν τῆς παρούσης συνόδου καί ὁ μδ΄, ὥστε ἐν τῇ ἁρμοδίᾳ ἡλικίᾳ καί διακονίσσας καθίστασθαι αὐτάς∙ μετασχηματίζεσθαι δέ ἀπό τοῦ παρόντος κανόνος μανθάνομεν μετά τόν κε΄ ἐνιαυτόν. Φασί γάρ οἱ Πατέρες, ἵνα, ἐάν ἐπίσκοπος ἤ ἐκάλυψε, τοὐτέστι μετεσχημάτισε, παρθένον ἀνατεθεῖσαν Θεῷ, ἤ καλύψῃ πρό τῆς κείρας, ἤγουν πρό τῆς ἡλικίας τῶν κε΄ ἐνιαυτῶν, (τυχόν γάρ ἐπεβουλεύσατο τῇ σωφροσύνῃ ταύτης ἐραστής δυνατός, ἤ ὑπωπτεύετο ἁρπαγῆναι παρά τινος ἐρωτομανοῦντος, ἤ ὑπό θανατηφόρου νόσου κατασχεθεῖσα ἠλπίζετο καταλύσαι τό βίον, καί ἵνα μή ἀτελείωτος διαμείνῃ, παράκλησις γέγονε παρά τῶν γονέων αὐτῆς, ἤ τῶν ἄλλως τά κατ’ αὐτήν οἰκονομούντων, μή στερηθῆναι ταύτην τοῦ ἁγίου σχήματος∙ καί διά τάς τοιαύτας εὐλόγους αἰτίας καί πρό τοῦ νενομισμένου καιροῦ μετεσχημάτισε ταύτην), κατά μηδέν προκριματισθῇ παρά τῇ ὀφειλούσῃ τηρῆσαι συνόδῳ τά τῆς τοιαύτης ὑποθέσεως, ὡς τάχα πρός τῆς συμπληρώσεως τῶν κε΄ ἐνιαυτῶν μετασχηματίσας τήν κόρην, καί παραβάτης τῶν κανόνων λογιζόμενος. Καί ὁ μέν κανὼν ἐν τούτοις. Σύ δέ ἀνάγνωθι τόν μ΄ κανόνα τῆς ἐν τῷ Τρούλλῳ συνόδου, καί κατ’ ἐκεῖνον λέγε μετασχηματίζεσθαι τούς προσερχομένους τῷ Θεῷ, κᾂν ἄνδρες ὦσι, κᾂν γυναῖκες, ἤγουν μετά τόν δεκαετῆ χρόνον∙ μεταγενέστερος γάρ ἐστι τῆς τε παρούσης συνόδου, καί τῶν κανόνων τοῦ ἁγίου Βασιλείου. Εἰ δέ θέλεις κρατεῖν τόν παρόντα κανόνα, εἰς τό μή προκριματίζεσθαι τούς ἐπισκόπους διά εὔλογον αἰτίαν μετασχηματίζοντάς τινας καί πρό τοῦ δεκαετοῦς χρόνου, ὁ κωλύσων οὐδείς. Σημείωσαι δέ, ὅτι καί ἀπό τοῦ παρόντος κανόνος οὐκ ἐφεῖταί τις μετασχηματίζειν ἀνθρώπους χωρίς προτροπῆς ἐπισκοπικῆς. Ὅστις ἐκάλυψεν, ἤ καλύψοι παρθένον πρό εἰκοσιπέντε ἐνιαυτῶν, τοὐτέστι, σχῆμα περιέβαλεν, ἤ περιβάλοι δι’ ἀνάγκην, οἷον ἐραστήν δυνατόν, ἤ ἅρπαγα, ἤ θανατηφόρον νόσον, παρακαλούντων οἷς αὐτῆς μέλει, οὐδέν ὑπό τῆς περί τούτου τοῦ ἐνιαυτοῦ συνόδου βλαβήσεται. Ὁ μέν ὀκτωκαιδέκατος κανὼν τοῦ μεγάλου Βασιλείου, περί τῆς προσαγούσης ἑαυτήν τῷ Κυρίῳ, καί ἀποταττομένης τῷ γάμῳ, καί τόν ἐν ἁγιασμῷ προτιμώσης βίον, διαλαμβάνει, καί προστάττει μή παραδέχεσθαι, εἰ μή ὑπέρ τά δεκαέξ, ἤ καί δεκαεπτά ἔτη γένηται∙ τάς γάρ παιδικάς φωνάς ἐπί τῶν τοιούτων βεβαίας οὐκ ἐπιτρέπει λογίζεσθαι. Ὁ δέ παρὼν κανών, περί τῆς ἤδη προσελθούσης, καί τῷ γάμῳ ἀποταξαμένης, καί τήν παρθενίαν ἐπαγγελλομένης διαγορεύει, καί διατάττεται, κατά μηδέν τι βλάπτεσθαι τόν ἐπίσκοπον, εἰ τήν οὕτω προσαγαγοῦσαν ἑαυτήν τῷ Θεῷ περιβάλει τό σχῆμα πρό τῶν εἰκοσιπέντε ἐνιαυτῶν, καί συγκαλύψει αὐτήν τῷ ἱερατικῷ τούτῳ κόσμῳ, διά ἀνάγκην τῆς παρθενικῆς σωφροσύνης∙ τυχόν γάρ δυνατός τις ἔσχεν ἔρωτα εἰς αὐτήν, καί συναλλάξαι γαμικόν ἐβουλεύσατο συνοικέσιον∙ ἤ ἕτερός τις ἅρπαξ ἠβουλήθη ἁρπάσαι αὐτήν, καί διά τό μή προφασίσασθαι αὐτούς εἰς ἐκπλήρωσιν τῆς ἰδίας ἐπιθυμίας τό ἔτι ἀσχημάτιστον μένειν, καί ἄδηλον εἶναι λέγειν, εἰ ἀνετέθη τῷ Θεῷ, ἔσπευσεν ὁ ἐπίσκοπος συγκαλύψαι αὐτήν τῷ ἱερατικῷ ἀμφιάσματι, ἵνα μή τις ἔχῃ πρός ἀπολογίαν καταφυγήν, καί ἄρνησιν τοῦ μή νύμφην αὐτήν γενέσθαι Θεοῦ∙ ἤ πολλάκις καί ἐτελεύτα, καί συγγενεῖς αὐτῆς παρεκάλεσαν τόν ἐπίσκοπον καί πρό τῶν εἰκοσιπέντε ἐνιαυτῶν τελειωθῆναι, ἵνα μή ἀπέλθῃ χωρίς τοῦ σχήματος. *Στο Πηδάλιο, ο 126ος κανόνας αντιστοιχεί στον 135ο (αρίθμηση Πηδαλίου). Ερμηνεία. Εἴπομεν κατά τόν με΄ τῆς στ΄ οἱ Μοναχοί, καί Μονάζουσαι μέ τά κοσμικά φορέματα ἔκαμναν τήν δοκιμήν τῆς καλογερικῆς: τοῦτο δέ γίνεται φανερώτερον ἀπό τόν παρόντα κανόνα. Διορίζει γάρ οὗτος ,ὅτι αἱ παρθένοι ἐκεῖναι αἱ καθιερωθεῖσαι εἰς τόν Θεόν ἀπό τόν Ἀρχιερέα, κατά τόν στ΄ τῆς παρούσης, αὐταί νά μήν φοροῦν τό σχῆμα ἕως τόν κε΄ χρόνον τῆς ἡλικίας των, (περί οὗ ὅρα τόν μ΄ τῆς στ΄)∙ ἐάν δέ ἠγάπησε κᾀμμίαν ἀπό αὐτάς, δυνάστης τινάς, ἤ ᾖναι ὑποψία, ὅτι ἔχει νά ἁρπάσῃ αὐτήν κᾀνένας ἀσελγής ἄνθρωπος, ἤ καί εἰς κίνδυνον θανάτου εὑρίσκεται, καί παρακαλῇ αὐτή, καί οἱ γονεῖς της διά νά μήν ἀποθάνῃ χωρίς νά λάβῃ τό σχῆμα, δίδοται ἄδεια εἰς τόν Ἐπίσκοπον νά φορέσῃ τήν αὐτήν τό σχῆμα, καί πρό τοῦ κε΄ χρόνου. Καί διά τό παράκαιρον αὐτό νά μήν βλάπτεται οὗτος ἀπό τήν σύνοδον, ὁποῦ τόν τοιοῦτον καιρόν ἐδιώρισεν, ὡς ἐξ ἀνάγκης, καί οὐχ ἑκουσίως αὐτόν παραβάς. Ὅρα καί τόν ιθ΄ τῆς α΄ καί στ΄ τῆς παρούσης.
